Αυτά τα πράγματα «δεν λέγονται». Εκτός αν έχεις το ακαταλόγιστο και προφανώς ο Τραμπ ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Δεν κρατάει καν τα προσχήματα και πλέον ο μόνος του φραγμός είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Δεν έχει κανένα άλλο κριτήριο.

Ακόμα κι αυτό το κριτήριο, όμως, είναι εύθραυστο, καθώς ο Τραμπ εκλέχθηκε υποσχόμενος να τερματίσει πολέμους, όχι να τους ξεκινήσει. Παρουσιάστηκε ως «Τρυγαίος» που θα απελευθερώσει την Ειρήνη, αλλα αντίθετα, έχει αναπτύξει στρατιωτική δύναμη με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Κανένας άλλος σύγχρονος Αμερικανός ηγέτης δεν έχει εξαπολύσει επιθέσεις σε τόσες πολλές χώρες σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

Από την επιστροφή του στο αξίωμα, ο Τραμπ έχει εγκρίνει επιθέσεις σε οκτώ έθνη, τρία από τα οποία δεν είχαν ποτέ στο παρελθόν στοχοποιηθεί άμεσα από τις αμερικανικές δυνάμεις. Μόνο το 2025, ενέκρινε περισσότερες μεμονωμένες αεροπορικές επιδρομές από ό,τι ο προκάτοχός του σε διάστημα τεσσάρων ετών.

Ο Τραμπ διέταξε αεροπορικές επιδρομές σε περιοχές που ελέγχονται από τους Χούθι στην Υεμένη. Ενέκρινε επιθέσεις σε πλοία από τη Βενεζουέλα που ήταν ύποπτα για διακίνηση ναρκωτικών και υπέγραψε την επιχείρηση που συνέλαβε τον αυταρχικό πρόεδρο της χώρας, Νικολάς Μαδούρο. Άφησε πίσω του περισσότερους από εκατό νεκρούς και οδήγησε τον Μαδούρο σε δίκη στη Νέα Υόρκη.

Επιτέθηκε στην Τεχεράνη και λίγες ημέρες μετά οι ΗΠΑ συμμετείχαν σε κοινές στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Εκουαδόρ, στοχεύοντας «ορισμένες τρομοκρατικές οργανώσεις».

Η κυβέρνηση Τραμπ έχει επίσης στρέψει το βλέμμα της στην Κούβα, καταστρώνοντας σχέδια για τον τερματισμό της κομμουνιστικής κυριαρχίας του νησιού.

Εν ολίγοις, αν ο Τραμπ έκανε προεκλογική εκστρατεία ως Πρόεδρος της ειρήνης, κυβερνά ως το απολύτως αντίθετο. Τώρα έχει σύρει τις ΗΠΑ στο είδος της σύγκρουσης που είχε δεσμευτεί να αποφύγει, ενώ με την απόφασή του τρώνε βόμβες μία σειρά από χώρες χωρίς καμία σχέση και ευθύνη, όπως πχ η Κύπρος.

Έχοντας σκοτώσει τον τυραννικό ηγέτη της θεοκρατίας του Ιράν, ο Τραμπ ανερυθρίαστα δήλωσε στο ΤΙΜΕ ότι σκοπεύει να επιλέξει προσωπικά το διάδοχό του. «Δεν το κάνω όλο αυτό για να καταλήξω με έναν άλλο Χαμενεΐ. Θέλω να συμμετάσχω στην επιλογή. Πρέπει να βεβαιωθούμε ότι είναι κάποιος που είναι λογικός για τις Ηνωμένες Πολιτείες», είπε.

Προφανώς, υπήρχε ελάχιστη συμπάθεια διεθνώς για τον Αγιατολάχ Αλί Χαμενεϊ, ο οποίος έστησε ένα βάναυσο ισλαμιστικό καθεστώς. Εντός του Ιράν, αλλά και στην ιρανική διασπορά, πλήθη πανηγύρισαν όταν άκουσαν την είδηση ​​του θανάτου του. Ως εκ τούτου, για ορισμένους, οι επιθέσεις του Τραμπ είναι ιστορικές με την καλή έννοια, εξαλείφοντας έναν δηλωμένο αντίπαλο που επιδίωκε να καταστρέψει τις ΗΠΑ και τον οποίο η Ουάσινγκτον θεωρούσε ως τον επικεφαλής του κυριότερου κράτους-χορηγού της τρομοκρατίας στον κόσμο.

Αλλά το τέχνασμα αυτό εγκυμονεί εξαιρετικούς κινδύνους - για την προεδρία του Τραμπ, για το εύθραυστο πολιτικό μέλλον του Ιράν, για την περιφερειακή σταθερότητα και για την ασφάλεια των Αμερικανών στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Ο Τραμπ, ο οποίος κάποτε αυτοπροσδιοριζόταν ως αντίθετος στις ξένες εμπλοκές, έχει στραφεί με εκπληκτική ταχύτητα προς μια ανοιχτή αντιπαράθεση σε πολλαπλά μέτωπα, παραδεχόμενος μάλιστα πως θα υπάρξουν απώλειες Αμερικανών στρατιωτών.

Το πλέον ανησυχητικό είναι ότι η Επιχείρηση «Epic Fury» δεν είναι το αποκορύφωμα της στροφής του προς μια πολεμική προεδρία, αλλά μάλλον η αρχή ενός νέου κεφαλαίου.

Η απότομη μεταστροφή του Τραμπ απέναντι στην ξένη παρέμβαση έχει βρει βέβαια υποστηρικτές, ωστόσο, δοκιμάζει τον συνασπισμό που τον έφερε πίσω στην εξουσία. Ρωγμές έχουν εμφανιστεί στα δεξιά του, με τους μακροχρόνιους συμμάχους να αμφισβητούν το εύρος και τον σκοπό της εκστρατείας, αναβιώνοντας την αντι-επεμβατική τάση που κάποτε καθόριζε το κίνημα MAGA.

Ο Τραμπ πιστεύει ότι το αποτέλεσμα θα τον δικαιώσει και θα απεμπλακεί ανώδυνα. Στη Βενεζουέλα, πράγματι αποσύρθηκε πριν οι εχθροπραξίες αποκτήσουν διάρκεια. Αλλά το Ιράν είναι ένα πολύ μεγαλύτερο και πιο επικίνδυνο στοίχημα και οι συνέπειες είναι λιγότερο προβλέψιμες. Καθώς η σύγκρουση εξελίσσεται, στην Ουάσινγκτον κάποιοι θυμήθηκαν ένα παλιό ρητό: Οι πρόεδροι μπορούν να επιλέξουν πώς θα ξεκινήσει ο πόλεμος, αλλά δεν μπορούν να αποφασίσουν πώς θα τελειώσει.

Ακόμα κι αν δεχθούμε, όμως, πως οι ΗΠΑ πετύχουν τελικά το στόχο τους σχετικά ανώδυνα, το διακύβευμα για τις δημοκρατίες μας παραμένει μεγάλο. Όσοι επικαλούνται το ψευτοδίλημμα "θεοκρατία ή δημοκρατία" πρέπει να αναλογιστούν πως όσο οι πολιτικές και οι πολεμικές επιχειρήσεις του Τραμπ εξελίσσονται, τόσο οι δημοκρατίες μας θα αποδυναμώνονται.

© Reporter