Αλεξάνδρα Παναγοπούλου

Η Πάτρα έχει ένα περίεργο ταλέντο. Μπορεί να ζητά επίμονα μια πιο όμορφη πόλη και την ίδια στιγμή να μη δείχνει πάντα έτοιμη να την προστατεύσει όταν αυτή πάει να εμφανιστεί μπροστά της.

Στα Ψηλαλώνια ξεριζώθηκαν ξανά τριανταφυλλιές. Το γεγονός από μόνο του μοιάζει μικρό. Μερικά φυτά σε μια πλατεία. Μόνο που αυτή η μικρότητα είναι ακριβώς το πρόβλημα. Γιατί στα μικρά φαίνεται η πραγματική σχέση μιας πόλης με τον εαυτό της.

Δεν χρειάζεται να γράψει κανείς μεγάλο κατηγορητήριο για μερικά λουλούδια. Χρειάζεται να σταθεί λίγο στην εικόνα. Μια από τις πιο κεντρικές πλατείες της Πάτρας, ένας χώρος που ανήκει σε όλους, φυτά που μπήκαν για να δώσουν λίγο χρώμα και λίγη φροντίδα, και μετά χέρια που τα τράβηξαν από το χώμα ή πόδια που πέρασαν από πάνω τους σαν να μην είχαν καμία σημασία. Αυτό δεν είναι απλώς βανδαλισμός. Είναι στάση.

Είναι η γνωστή, κουραστική αντίληψη ότι ο δημόσιος χώρος είναι χώρος κανενός. Ότι ό,τι βρίσκεται έξω από την αυλή μας, το σπίτι μας, το μαγαζί μας, το αυτοκίνητό μας, μπορεί να αντέξει την........

© Pelop