Υπάρχουν ευτυχώς στον τόπο μας αρκετοί συμπολίτες, που προβληματίζονται, ανησυχούν και κυρίως αγωνίζονται και πράττουν για την ανατροπή ποικίλων αρνητικών καταστάσεων. Προσπαθούν επίμονα, κόντρα στην αδιαφορία, τον δικαιωματισμό, τις έωλες φωνασκίες, την εδραιωμένη και συνάμα ανεύθυνη αντίληψη πως τα πάντα είναι δουλειά του κράτους.

Αναφέρομαι στην ηρωική, λόγω συνθηκών, όσο και αποδοτική, αλλά και καινοτόμα και ανιδιοτελή δράση δύο εκπαιδευτικών, που με το έργο τους σε μονοθέσια σχολεία πρόσφεραν στα παιδιά και σε μικρές κοινωνίες, δημιούργησαν προβληματισμούς και κυρίως άνοιξαν δρόμους για την ουσιαστική στήριξη ξεχασμένων χωριών και μονοθέσιων σχολείων.

Η πρώτη περίπτωση είναι η δασκάλα κ. Διαμαντή, που ως επιλογή διορισμού της ήταν το δημοτικό σχολείο στο ιστορικό χωριό Φουρνά Ευρυτανίας, όπου φοιτούσαν δύο μαθητές και ήταν προγραμματισμένο για αναστολή λειτουργίας. Η δασκάλα κινητοποίησε κατοίκους, ξενιτεμένους, παράγοντες, έφερε νέες οικογένειες στο Φουρνά, βρήκε σπίτια αλλά και δουλειές για τους νεοφερμένους και σήμερα τα παιδιά του........

© Pelop