Altın Portakal 2026: Antalya Güzel, Gerisi Biraz Sıkıntılı
Antalya’da olmak hep güzel, bu kez havayla pek anlaşamamış olsak da şehrin insana iyi gelen bir tarafı var. Dağlara bakıyorsunuz, denize dönüyorsunuz, Kaleiçi’nde biraz yürüyorsunuz ve az önce canınızı sıkan şeyi birkaç dakikalığına unutuyorsunuz. Çıldırtan sıcakları olmasa yaşamak isteyeceğim şehirlerden biri olurdu burası. Sinemayla uğraşan biri için yılda bir kez gelip birkaç gün kalmanın ayrıca bir anlamı var elbette. Filmler, eski dostlar, salon çıkışlarında uzayan konuşmalar… İnsan bütün itirazlarını bavuluna koyup yine geliyor. Bu yıl da geldik ancak Antalya’nın güzelliğiyle festivalin hâlini birbirinden ayırmak gerekti. Şehrin coğrafyası çalışıyor, organizasyon aynı gayreti göstermiyor!
Kaleiçi Limanı, Antalya. Fotoğraf: Omer Unlu / Wikimedia Commons, CC BY 2.0Altın Portakal’da film izlemek giderek daha fazla sabır isteyen bir işe dönüşüyor. Burada filmlerin süresinden ya da anlatım tercihlerinden söz etmiyorum, henüz salona giremedik. Bir gösterime ulaşmak, içeri alınmak, çıkmak ve bir sonrakine yetişmek başlı başına mücadele. Eskiden de kaos vardı, festivale yıllardır gelenlerin buna ilişkin anlatacakları birikmiştir ama bu yıl o karmaşaya görevlilerin nezaketsizliği de eklenmiş. Kuralın ne olduğunu anlamaya çalışırken kendinizi azar işiten bir öğrenci gibi bulabiliyorsunuz. İnsan bir süre sonra filmin başlayacağı saati beklemekten çok, kapıda nasıl bir muameleyle karşılaşacağını düşünmeye başlıyor.
Festivalde çalışan herkesin zor koşullarda görev yaptığını tahmin edebiliyorum. Kalabalık var, program sıkışık, herkes bir yere yetişmek istiyor. Bunların hiçbiri karşısındaki insana kötü davranmanın gerekçesi olamaz. Üstelik sinema basını o salonlara tesadüfen uğramıyor, izlemek, değerlendirmek, gördüğünü başkasına aktarmak için orada. Bunu hatırlatmak zorunda kalmak bile can sıkıcı. Ayrıcalıklı bir taht, önümüzde yürüyen bir teşrifatçı falan istediğimiz yok. Kapıdan insan gibi girip film izleyebilsek mesleğimizin önemli bir kısmını yerine getireceğiz zaten. Bu yılki Altın Portakal, benim aklımda sinema basınının itilip kakıldığı bir festival olarak yer etti. Dağlara bakıp sakinleşme ihtiyacımın bir sebebi de buydu.
63. Antalya Altın Portakal Film Festivali, 24-31 Ekim 2026Biz kapılarda sıkışırken festivallerin içinde kendilerine giderek daha geniş bir yer açan başka bir grup var. Influencer tayfası her yıl biraz daha görünür oluyor, geleneksel sinema basınının alanı da aynı ölçüde daralıyor. Bunun farkında olmamak mümkün değil. Davetlerin, ilginin, görünürlüğün paylaşımı değişiyor ve biz çoğunlukla bu değişimden şikâyet ediyoruz. Ben de ediyorum ancak Antalya’da arkadaş olduğumuz birinin paylaşımlarına bakınca şikâyetin bir kısmını kendime çevirmek zorunda kaldım.
Her filmden görüntü, her söyleşiden not, videolar var, festival boyunca dolaşmış, izlemiş, kaydetmiş, aktarmış. Üstelik bunları izleyen epey insan var. Kız tek başına elli sinema yazarına bedel çalışmış! Bunu görünce “Biz eleştirmeniz, onlar sosyal medyacı” diyerek koltuğa biraz daha kurulmanın pek anlamı kalmıyor. İnsanların festivali onun hesabından takip ettiği, orada ne olduğunu onun emeği sayesinde öğrendiği açık. Bizim mesleki unvanımız bu emeği küçültmüyor.
Elbette bir filmin estetik tercihlerini tartışmakla gösterim çıkışından video paylaşmak aynı iş değil. İkisinin seyirciyle kurduğu........
