Teması: İyiliğini koruyarak dünyayı güzelleştiren, kalbiyle umut ve ışık yayan bir kızın içsel gücü ve mutluluğu.

Kızın kalbi iyiydi, hem de öyle böyle değil; Bir sabah güneşi gibi üşümüş omuzlara sessizce konan, karanlığı incitmeden dağıtan cinstendi.

O kızın kalbi iyiydi, bir çocuğun avucunda sakladığı en güzel serçe kadar gerçek, bir annenin kalbinde taşıdığı şevkat kadar hafifti.

Gülüşü vardı; kırık aynalara bile kendini güzel hissettiren. Sözleri vardı; yaralıları sevgisiyle iyileşmeye ikna eden.

kızın kalbi iyiydi, iyiliği gösterişsizdi; bir kapıyı usulca açmak gibi, kimse görmeden dua etmek gibi, ‘Ben buradayım’ demeden orada olmak gibi.

Ve dünya bazen hoyrattı, fırtınası sert, yolları taşlıydı, ama o, kalbini taş yapmadı. Çünkü bilirdi, taşlaşmak kolaydı, çiçek kalmak cesaret isterdi.

O kızın kalbi iyiydi, ve iyilik bulaşıcıydı; birine dokundu mu çoğalır, birine baktı mı ışır, birine sarıldı mı, iki kalp birden hafiflerdi.

Şimdi nereye gitse ardında küçük baharlar bırakıyor. Çünkü bazı insanlar çiçek ekmez toprağa ancak toprağın kendisi olur.

Ve inan, o kızın kalbi iyiydi; dünya bir gün yorulsa bile, onun içindeki güneş hep doğmaya niyetliydi.

© Önce Vatan