Bilal Erdoğan, Fatih Belediyesi’nde yaptığı konuşmada sosyal medyada sürekli polemik yapan “din adamlarına” ilişkin dikkat çekici sözler söyledi:

-“Hocaefendiler internette tartışa dursunlar… Fenomenler; artık hocaefendi dememek lazım. Sosyal medya fenomenlerimiz internette tartışa dursunlar…”

Madem “hocaefendi” denilip denilmeyeceği tartışılıyor, ben de meseleyi biraz daha geriye götürmek istedim:

-Biz kime, ne zamandan beri “hocaefendi” diyoruz?

Soru bununla bitmiyor. “Hoca” kimdir? “Şeyh” kimdir?

Bu sıfatları taşıyan insanlar hangi tarihsel dönemde, hangi toplumsal ihtiyaçtan doğdu?

Bugün bu kelimeleri duyduğumuzda ne ifade ettiklerini bildiğimizi sanıyoruz, yanılıyoruz…

Dil hafızayı yanıltıyor: Yüzyıllar içinde anlam değiştiren kelimeleri, sanki başından beri aynı anlama geliyormuş gibi kabul ediyoruz. Bu unvanları taşıyan kişilerin toplumdaki yerinin ve saygınlığının hiç değişmediğini düşünüyoruz.

Halbuki hitap biçimlerinin tarihi var. Bazen bir kelimenin soy kütüğünü çıkarmak, bize sadece dilin serüvenini değil, insanların kimlere niçin saygı gösterdiğini, kimlerin sözünü neden dinlediğini ve otoritenin yüzyıllar boyunca nasıl el değiştirdiğini anlatıyor…

Bilal Erdoğan “artık hocaefendi dememek lazım” dedi. Haklı.

Peki… Ne zaman demeye başladık?

HOCAEFENDİNİN SOY AĞACI

Kur’an’da “Hoca” yok. “Hocaefendi” de yok.

Zaten olması mümkün değil; bugün son derece dini çağrışım yapan bu hitabın iki kelimesi de Arapça değil!

“Hoca”nın karşılığı Farsçada hace. Kelimenin kesin kökeni tartışmalı. Ancak İran........

© OdaTV