Υπάρχουν φορές στην πολιτική που ο μεγαλύτερος αντίπαλος δεν είναι ο πολιτικός σου αντίπαλος αλλά οι δικές σου αποφάσεις. Και στην περίπτωση των funds, ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται αντιμέτωπος με μια πραγματικότητα που δύσκολα παρακάμπτεται.

Τα τελευταία χρόνια ο πρώην πρωθυπουργός και στελέχη που κινούνται γύρω από το νέο πολιτικό του εγχείρημα καταγγέλλουν τα funds, τους πλειστηριασμούς και τις πιέσεις που ασκούνται σε χιλιάδες δανειολήπτες. Μόνο που η ιστορία έχει καταγράψει ποιος άνοιξε θεσμικά την πόρτα σε αυτό το μοντέλο.

Το 2015 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε τον Νόμο 4354/2015, με τον οποίο δημιουργήθηκε το πλαίσιο για τη μεταβίβαση και διαχείριση μη εξυπηρετούμενων δανείων από εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων και επενδυτικά κεφάλαια, τα γνωστά πλέον funds. Μέχρι τότε τα κόκκινα δάνεια παρέμεναν κατά βάση υπό τη διαχείριση των ίδιων των τραπεζών και δεν υπήρχε το σημερινό καθεστώς μαζικής αγοραπωλησίας δανειακών χαρτοφυλακίων.

Η υπεράσπιση του ΣΥΡΙΖΑ είναι γνωστή. Ήταν μνημονιακή υποχρέωση, υπήρχαν πιέσεις από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, οι τράπεζες ήταν φορτωμένες με πάνω από 100 δισεκατομμύρια ευρώ κόκκινων δανείων και έπρεπε να βρεθεί λύση. Πρόκειται για επιχειρήματα που έχουν βάση. Δεν αναιρούν όμως το πολιτικό γεγονός ότι η νομοθετική απόφαση έφερε την υπογραφή της κυβέρνησης Τσίπρα.

Ακόμη μεγαλύτερη ειρωνεία αποτελεί το γεγονός ότι σήμερα ο ίδιος πολιτικός χώρος επιχειρεί να εμφανιστεί ως η αιχμή του δόρατος απέναντι στα funds. Καταγγέλλει ένα σύστημα που ο ίδιος νομοθέτησε και ζητά να διορθώσει τις συνέπειες μιας επιλογής που παρουσίαζε τότε ως αναγκαία λύση.

Βεβαίως, η μαζική μεταφορά δανείων στα funds........

© Newpost