Hafta sonu İstanbul’daydım. Koşuyolu’ndaki Mahalle Evi’nde ilginç bir diyaloğa denk geldim. Son zamanlarda “bu kadar da olmaz” dediğimiz çok şey oluyor ama duyduğum hikâye gerçekten de “bu kadar da olmaz” dedirten cinstendi.

Bir tanıdığım dişiyle tırnağıyla biriktirdiği paralarla kirada oturduğu eve yakın bir ev satın almış.

Kirada oturduğu evin kolonları çatlamıştı. Herkes oradan bir an önce taşınmasını telkin ediyordu. Zaten kentsel dönüşüm kararı alınmış ve sözleşme imzalandığı için de evi boşaltmak zorunda kalmışlardı.

O evde oturdukları her gün yaşam tehlikesi olduğundan yeni ev satın aldıkları için çok mutlu oldum.

“Hayırlı olsun, bir an önce taşının, çıkın o evden” dedim.

“Biz de istiyoruz ama kiracı nedeniyle mesafe kat edemedik” dedi.

Neden olduğunu sordum.

“Bir dokun bin ah işit” derler ya...

Evdeki kiracı önceki ev sahibinin davadan ve mahkeme kararından kaynaklanan 1 milyon lirayı aşan kira farkından vazgeçmesini istiyormuş.

Önceki ev sahibi mahkeme sürecinde yaşananlardan o kadar bıkmış ki “1 kuruşundan bile vazgeçmem” diyormuş.

Önceki ev sahibiyle mahkemelik olma nedenlerini sordum.

Ortalama........

© Nefes