Bir süredir ülkede korkunç şeyler oluyor.

Ve artık hiçbirimiz gerçekten şaşırmıyoruz.

Bir kadın eski eşi tarafından öldürülüyor…

Sonra aynı erkek aracına binip kilometreler boyunca önüne çıkan insanlara kurşun yağdırıyor…

Lokantada oturan insanlar vuruluyor…

Yoldan geçen hayatını kaybediyor…

16 yaşındaki bir çocuk ölüyor…

İnsanlar ne olduğunu anlayamadan yere düşüyor.

Sonra televizyonlarda detayları izliyoruz.

Sonra hayat tam da kaldığı yerden devam ediyor.

Ama aslında hepimiz kaybediyoruz.

Toplumun ruh sağlığı parçalanıyor.

Mersin’de yaşanan saldırı yalnızca bir “asayiş olayı” değil.

Bu olay, uzun süredir biriken toplumsal çözülmenin çok ağır dışa vurumu.

Bir kişinin sınır tanımadan önüne gelen herkese saldırabilmesi yalnızca bireysel bir cinneti mi anlatıyor?

Yoksa toplumdaki fren mekanizması artık tutmaz mı oldu?

Aydın’ın Efeler ilçesinde elindeki samuray kılıcıyla çevreye korku saçan genç kadını izledik.

Okul saldırılarının şokunu hâlâ atlatamamışken, akran zorbalığına ilişkin haberler üst üste gelmeye devam ediyor.

Öfkeyle Büyüyen Bir Kuşak

Bursa’da yaşanan olay, bu ülkenin geldiği psikolojik noktayı en çıplak hâliyle gösteriyor.

Biri 12, diğeri 7 yaşındaki iki çocuk, bir derneği ateşe verdi.

Sebep olarak da şunu söylediler:

“Galatasaraylıyım, Fenerbahçe’yi sevmiyorum.”

Bir çocuk neden bir spor kulübüne nefret geliştirecek kadar öfkeli hâle gelir?

Cesareti kimden alır?

Biliyoruz ki hiçbir çocuk doğuştan nefretle doğmaz.

Çocuk, genç, yaşlı; ağına düştüğümüz şiddet neyi gösteriyor?

Birbirimizi, toplumu ve geleceğimizi nasıl kazanabiliriz?

Cevapları, Bahçeşehir Üniversitesi Sosyoloji Bölüm Başkanı, Prof. Dr. Nilüfer Narlı’dan aldım.

“Şiddetin çocuk yaşlara kadar inmesi, akran zorbalığının yaygınlaşması ve nefret dilinin normalleşmesi, münferit psikolojik sorunlar değil; makro düzeydeki toplumsal kırılmaların mikro düzeydeki yansımalarıdır.”

Şiddeti Tetikeyen Rol Model Erozyonu

Prof. Dr. Nilüfer Narlı, artan........

© Nefes