Bir sel felaketi nedeniyle evini terk etmek zorunda kalan bir kadın düşünün. Geçici bir barınma alanında yaşıyor. Adet döneminde ama temiz suya, hijyenik bir tuvalete ya da pede ulaşmakta zorlanıyor. Mahremiyetini koruyabileceği bir alanı yok. Gece tuvalete gitmek bile onun için bir güvenlik sorunu.

Bir de Kenya'daki kadınlar var. Kuraklık nedeniyle su kaynakları azalmış. Kenya'da Oxfam'ın 2017 tarihli kuraklık raporu, bazı kadınların ve kız çocuklarının suya ulaşmak için 10 ila 20 kilometre yürümek zorunda kaldığını, suya erişim karşılığında cinsel ilişki talep edildiğine ilişkin bildirimler bulunduğunu ortaya koyuyor.

Bunlar iklim krizinin kadınların hayatında ağırlaştırabildiği, çoğu zaman yeterince konuşulmayan sorunlardan yalnızca ikisi.

Bununla birlikte yıllardır kadınların evdeki sorumluluklarından söz edilir. Mutfakta ne pişeceğinden, sofraya ne konacağından, çocukların ve yaşlıların bakımından çoğu zaman kadınlar sorumlu tutuluyor. Ama artık mutfak masasındaki pek çok sorunun yanıtı iklim masasında alınan kararlarda saklı. Kuraklık nedeniyle gıda fiyatları yükseldiğinde, su kıtlığı yaşandığında, aşırı sıcaklar günlük hayatı zorlaştırdığında bütün bunların yükü evin içinde de hissediliyor.

Peki, bu sorunlarla baş etmeleri beklenen kadınlar, çözümlerin konuşulduğu masalarda ne kadar yer alıyor? Kadınların mutfak masasında üstlendikleri sorumlulukları konuşuyoruz ama iklim masasında ne kadar söz sahibi olduklarını yeterince konuşuyor muyuz? Oysa mesele kadınların hangi masada oturacağı değil. İklimin geleceğine ilişkin alınan kararlarda kadınların eşit söz sahibi olmasıdır.

İşte gelinen........

© Muhalif