Toplumsal şiirler içinde en sevdiğim iki şiirden birisidir. Ceyhun Atuf Kansu’nun “Dünyanın Bütün Çiçekleri” şiiri. Tıpkı onu hatırlatır nitelikte, on yıldır çabalayan ve sessiz sedasız, gürültüsüz ama farkındalıkla yol alan –Bütün Çocuklar Bizim Derneği-2015 yılında, okulların açılmasına yakın zamanlarda, Batman’da birinci sınıf öğrencilerine fayda sağlamak amacı ile niyetlenilen ve içine zamanla, Şanlıurfa’dan  Soma’ya, ve  içlerinde altı kişilik ekiple çalışırlarken, bir yandan da durmadan derneğe isim ararken, tekrarlayıp durdukları  isim, ışık olur. –Bütün Çocuklar Bizim-  ile yola koyulurlar. Kenet olmuş tertemiz niyetleri, emekleri ile dernek çatısı altında çalışmalarını, bizleri de içine katarak bugünlere kadar sevinçle getirdiler.

Bana hiç yabancı değil. Çydd çatısı altında yıllarca eğitim birimi sorumlusu ve farklı şekillerde bağımsız olarak da görev almış. Öncesinde bireysel olarak tıpkı Kastamonu (Çay Cevher)’da bir birleştirilmiş, o zamanlar 16 kişi, yaş farkı var ve hepsi tek bir göz sınıfta. Üstelikte tuvaleti dışarıda.  Onlarla buluşmam üzerinden yirmi sene geçti, hâlâ hayatımın en güzel, en samimi, en gerçek anı olduğunu söyleyebilirim. Ben koşulsuz sevginin ilk gerçek emarelerini o muazzam köy çocuklarının, yoksunlukları arasında boynumdan beni koklamalarında, beni resmettikleri sarı uzun saçlı, elinde bir değneği olan bir pamuk prenses yahut sindirella. Hayal genişliği sonsuz onlarda, orada tattım. Onların bazıları mesleğinde ilerlerken kimisi anne bile oldu. Hâlâ resimleri, mektupları bugün bile okusam ağlatır.

İşte BÜTÜN ÇOCUKLAR BİZİM DERNEĞİ ile tanışmamda, Cüneyt Ağabeyi kaybettikten sonra oldu. Sıcak bir Ağustos ayında, herkes........

© Muhalif