ÇOCUKLARIMIZA KORKUYU MU TEVEKKÜLÜ MÜ ÖĞRETİYORUZ?

Bisiklete binmeyi yeni öğrenmiştim. İlk defa parkta, dar bir yolda tek başıma sürüyordum. Karşıma bebek arabasıyla yürüyen biri çıktı. O ana kadar her şey yolundaydı. Sonra içimi bir korku kapladı. “Ya dengemi kaybeder de bebek arabasının üzerine düşersem?” Bir anda bütün dikkatim değişti. Yola değil, pedala değil, korktuğum ihtimale odaklandım. Ve tam yanlarından geçerken düştüm. O gün şunu fark ettim: Bizi bazen yaşadıklarımızdan çok, zihnimizde büyüttüğümüz ihtimaller yoruyor. “Ya hastalanırsam… Ya işimi kaybedersem… Ya çocuğuma bir şey olursa…” Daha hiçbir şey olmamışken zihnimiz en kötü senaryoları yaşamaya başlıyor. Psikoloji alanındaki araştırmalar da kaygının yalnızca duygularımızı değil, dikkatimizi, kararlarımızı ve davranışlarımızı etkileyebildiğini gösteriyor. Olmamış bir acının yükünü bugünden omuzluyor, yaşanmamış bir günü bugünden tüketiyoruz. Birkaç gün önce bunun başka bir yönünü bir kez daha tecrübe ettim. Oğlum bir haftadır aynı soruyu soruyordu. “Anne, ya ben ölürsem? Ya sen ölürsen?” Öyle ki bu korku günlük hayatını etkilemeye........

© Mir'at Haber