ÇOCUĞUM MUTLU OLSUN YETER Mi?

İnsanın evlat sahibi olmayı istemesi, yaratılışına yerleştirilmiş en tabi duygulardan biri olsa gerek. Kur’an’a baktığımızda bunun yalnızca sıradan bir insan arzusu olmadığını da görüyoruz. Allah’ın seçtiği peygamberler de evlat istemiş, bunun için Rabblerine dua etmişler. Zekeriyyâ aleyhisselâm, ilerleyen yaşına rağmen Rabbinden: “Rabbim! Bana tarafından hayırlı bir nesil bağışla.” (Âl-i İmrân, 3/38) diye dua etmişti. İbrahim aleyhisselâm da “Ey Rabbim! Bana salihlerden olacak bir çocuk bağışla.” diye dua etmişti. Evlat sahibi olma arzusu, insanın fıtratına yerleştirilmiş. Peki biz neden evlat istiyoruz? Bir çocuğun sevgisini yaşamak, bir aile olmak, evimizin neşesi ve hayatımızın güzelliği olsun diye mi? Belki bunların hepsinden biraz… Ben de bir zamanlar çocuk sahibi olmayı hayal ederken önce bunları düşünüyordum. Bir çocuğun sevgisini, evimize katacağı neşeyi, hayatımızı güzelleştirecek varlığını hayal ediyordum. Kur’an’ın ifadesiyle hayatın ziynetlerinden biri oluşunu… Bunda yanlış bir şey yok. Hatta Kur’an’ın bize öğrettiği dualardan birinde evlat için “göz aydınlığı” isteniyor: “Rabbimiz! Bize eşlerimizden ve çocuklarımızdan göz aydınlığı ver ve bizi takvâ sahiplerine önder kıl.” (Furkan, 25/74) Evladımızın bizi mutlu etmesini istemek, onunla sevinmek, hayatımızda bir göz aydınlığı olmasını dilemek Kur’an’a aykırı değil. Fakat ayetin devamı insanı düşündürüyor. Çünkü dua, göz aydınlığının hemen ardından takvâyı anıyor. İşte burada........

© Mir'at Haber