1981 yılından beri hemen her izin döneminde Türkiye’ye geldiğimde İstanbul’a uğrarım. Eş, dost ve akraba ziyaretleri vesilesiyle bu güzel şehrin birçok semtini görme ve gezme fırsatım oldu.

Bu izin döneminde ise ailece daha önce hiç gitmediğimiz Emirgan sahiline, akşam saatlerinde yürüyüş yapmak ve Boğaz’ın güzelliğini seyretmek için gittik.

Gerçekten görülmeye değer bir atmosfer vardı. Boğaz’ın eşsiz manzarası, ışıklar, sahilde yürüyen insanlar, aileler, koşup oynayan çocuklar… İstanbul’un neden dünyanın en güzel şehirlerinden biri olduğunu insana bir kez daha hatırlatan bir ortam.

Fakat yürümeye başladıktan kısa bir süre sonra manzaradan çok başka bir şey dikkatimi çekmeye başladı:

Sahil boyunca deniz ile yürüyüş alanı arasında korkuluk yok!

Doğrusu buna hem şaşırdım hem de endişelendim.

Yanımda 10 yaşındaki küçük kızım ve torunum vardı. O güzel Boğaz manzarasının tadını çıkarmamız gerekirken, ben küçük kızım ve torunumla sahilde adeta ürpererek gezdim.

Bir taraftan manzarayı seyrediyor, diğer taraftan gözüm sürekli çocuklardaydı.

Çünkü çocuk dediğiniz koşar, oynar, bir anda yön değiştirir. Arkasına bakarak koşabilir, bir şeye dalabilir, oyun heyecanıyla denizin hemen yanı başında olduğunu bir anlığına unutabilir.

Bir anlık dikkatsizlik…

Bir çocuğun dengesini kaybetmesi…

Sonrası bir ömürlük acıya dönüşebilir.

Üstelik sahilde yalnızca küçük çocuklar yok. Yürüyüş yapanlar, koşanlar, bisiklete binenler ve elektrikli scooter kullananlar var. Gençler, yaşlılar, çocuklu aileler aynı sahil alanını kullanıyor. Özellikle akşam saatlerinde kalabalık daha da........

© Milli Gazete