Türkiye ağır bir ekonomik kriz yaşıyordu.

Ahmet Çakmak isimli bir esnaf, yaşadığı ekonomik sıkıntılara tepki göstermek için dönemin Başbakanı Bülent Ecevit’in önüne bir yazar kasa fırlattı.

O gün yere düşen bir yazar kasaydı.

Ama o kasa yere düştüğünde Türkiye ayağa kalktı.

Gazeteler manşetlerine taşıdı. Televizyonlar defalarca gösterdi. Tartışma programlarında günlerce konuşuldu. Siyasetçiler dönemin hükümetine yüklendi.

Bir esnafın Başbakanlığın önüne fırlattığı yazar kasa, kısa sürede 2001 ekonomik krizinin sembollerinden biri hâline geldi.

Yıllar geçti, o görüntü unutulmadı.

2001 krizi ne zaman konuşulsa o yazar kasa yeniden hatırlandı.

“Esnaf bu hâle geldi.”

“Vatandaş isyan ediyor.”

“Türkiye yönetilemiyor.”

Ve dönemin iktidarına bunun hesabı soruldu.

Sonra 3 Kasım 2002 seçimleri yapıldı.

AK Parti tek başına iktidara geldi.

Ve o tarihten bugüne, yaklaşık çeyrek asırdır Türkiye’de aynı siyasi iktidar var.

Başarıları kendinize yazıyorsanız, ortaya çıkan ekonomik tablonun sorumluluğunu da başkalarına yükleyemezsiniz.

Ve geldik 25 Eylül 2026’ya…

Bu defa Ankara’da Anayasa Mahkemesi önünde emekliler vardı.

Emekli memurlar, çalışan memurlara verilen seyyanen zammın kendilerine de yansıtılması talebiyle seslerini duyurmaya çalışıyordu.

O insanların arasında 60 yaşındaki emekli polis Ali Şekeroğlu da bulunuyordu.

Basına yansıyan haberlerde Şekeroğlu’nun geçinemediğini söylediği aktarılıyor.

Elinde ise insanın yüreğini sızlatan şu sözlerin yazılı olduğu bir döviz vardı:

“Para için değil, onurumuz için.”

Ardından kendisini vurdu.

Hastaneye kaldırıldı.

Şimdi iki tarihi yan yana koyuyorum:

O gün yere kasa düştü.

Bugün yere insan düştü.

İşte insanın yüreğini yakan fark budur.

Kasa kırılır, yenisini alırsınız.

Olmadı atar, başka bir kasa koyarsınız.

Para kaybedilir, yeniden kazanılır.

Ekonomi bozulur, doğru........

© Milli Gazete