O gün çok yüksek seslerle uyandı,

Başını pencereden dışarıya uzattığında hummalı bir hazırlık gördü,

Apartmanın küçük, daracık bahçesinin tek ağacı altında insanlar toplanmıştı.

Yaşlı kadın dönüp gözlüklerini alarak bu gürültücü insanların kim olduğunu anlamak istedi.

İçlerinden bir iki kişiyi tanıdı.

Ağacın altındaki sofrada “yok”, yoktu.

Kuş sütü eksikti tek.

Kadın ağırlıklı masada gençler koşturuyor, kendisine göre çok genç yaştaki anneler oturuyordu.

Çaylar getirildi, orta yaşlı genç anneler yerlerinden kaldırılmadan tabaklarına envaiçeşit börekler, poğaçalar, salatalar, kızartmalar, tatlılar servis edildi.

Anladı, bu bir “anneler günü” kutlamasıydı.

Kahvaltı bitince yedi genç anne, ağacın yanına davet edildi.

Seremoni yapılacaktı.

Kapıcının kızları ve oğulları koşturuyordu, “onlar da anneleri babaları gibi erken evlenmiş, kırsal kesimin insanları” diye mırıldandı yaşlı kadın.

Çiçek buketleri ortaya getirildi.

Herkes eşinin annesine çiçekleri sundu.

Kapıcının kızları ne kadar içten sarıldılar kayınvalidelerine.

Oğulları da saygı ile öptüler annelerinin ve kayınvalidelerinin ellerini.

“Mutluluğun resmi” dedi yaşlı kadın.

Yattığı somyanın üzerine oturup düşündü.

Eğitimli bir insandı, öğretmendi, Anadolu’nun mahrumiyet........

© Milli Gazete