İlk etapta kulağa rijit bir söylem gibi geldiğini tahmin etmek zor değil… Çünkü normlarla hayatta kalıyoruz. Kur’an-ı Kerim ile ya da hadislerle değil. Herkesin yaptığı şeylerin hakikat olduğuna inanmak gafletinde debelenip duruyoruz. Ancak hepimizin şunu kabullenmesi gerekir. Bu kavramları biz üretiyoruz. Hem de helvadan… Canımız sıkılınca başına veya sonuna bir ek ekleyip, şimdi de buna tapalım diyoruz. Siyonizm tutmadı hadi yeni putumuzun adı Post Siyonizm… Modernizm tutmadı. Haydi yeni kavramımız Post Modernizm…

Hanımefendiler! Beyefendiler! Şimdi sizi beynini, kalbini, ruhunu toplumların çoğunluklarının doğrularına satmamış Müslümanca bir tefekkür ile selamlıyorum! Ve soruyorum! Hümanizm putunu kim üretti? Biz her şeye neden insan merkezli bakmalıyız? Ya da her insanı her şeyine rağmen neden sevmeliyiz? Yahut şöyle sorayım bir insan aynı anda hem hümanist hem Müslüman olabilir mi? Haydi kısaca bu sorunun cevabını irdeleyelim canlar!

(Bu kısmı direkt alıntılayarak ekliyorum.)

“Hümanizm (insancılık), insanı ve insan aklını en yüksek değer kabul eden, bireyin gelişimini ve mutluluğunu doğaüstü inançlar yerine akıl, bilim ve etik değerlerle temellendiren felsefi ve kültürel bir akımdır. Rönesans döneminde İtalya'da doğan bu düşünce, insanı evrenin merkezine koyarak özgür iradeye ve bireysel potansiyele odaklanır.”

Hümanizmin Temel Özellikleri ve İlkeleri:

İnsan Merkezli Bakış: İnsanı evrenin merkezine oturtur ve onu her şeyin ölçütü olarak kabul eder.

Akıl ve Bilim: Bilginin kaynağı olarak kutsal metinler veya dogmalar yerine, insan aklını, deneyimi ve bilimsel yöntemleri esas alır.

Laik ve Etik Yaklaşım: Hayatın........

© Milli Gazete