“Bir ateş düştü vatana, yüreklerde kor kalmadı, Bir yara açıldı ümmette, sızlayacak yer kalmadı. Tarih sustu, hafıza sustu, maziden eser kalmadı, Ey gönül, uyan artık; ölmeden önce gün kalmadı.”

Tıpta temel bir kural vardır: Bir canlının sinir sistemi hasar görmüşse, bedenin ateşe, kesiğe veya zehre karşı vereceği o ani, o hayati tepki ortadan kalkar. Ateş cildi kavurur, ancak beyin acıyı hissetmediği için el geri çekilmez. Beden, kendi yok oluşunu sessiz bir kabullenişle izler. Bugün sosyolojik ve kültürel bağlamda aynaya baktığımızda gördüğümüz manzara, tam olarak bu nörolojik iflasın toplumsal ölçekteki yansımasıdır: Millî refleksleri alınmış, uyuşturulmuş bir millet ve paramparça edilmiş bir ümmet…

Meseleye geniş mercekten, İslam ümmeti üzerinden baktığımızda karşımıza trajik bir "hissizlik" tablosu çıkar. Kadim bir medeniyet tasavvuru, "Bir uzvu ağrıdığında diğer uzuvları da uykusuzluk ve ateşle ona iştirak eder" şiarıyla inşa edilmişken; bugün coğrafyanın bir ucundaki yangın, diğer ucunda ancak ekranlardan izlenen, birkaç günlüğüne konuşulup sonra dijital çöplüğe terk edilen sıradan bir habere dönüşmüştür. İşgal, sadece sınır boylarında veya gökyüzünden yağan bombalarla yapılmamıştır. Asıl işgal, zihinlerde ve kalplerde gerçekleşmiş; ümmetin "ortak acı çekme" ve "ortak tepki verme" refleksi, küresel kültür endüstrisinin ve tüketim........

© Milli Gazete