Şiddetin giderek arttığı bir dünyada, yaşamak zorunda olmak ve birçok insanın bu duruma maruz kalması, insanlığın utanılacak tablosudur. Uluslararası savaşlardan, siyasi çatışmalara, sokak suçlarına, hatta gündelik yaşantılarımıza, dayatmalara kadar dolaylı ya da doğrudan şiddet içimize kadar girmiştir.

Ancak şiddeti, tüm insanlık adına söylemek doğru değildir. Çünkü birçok insanın kalbi, şefkatten yoksun değildir. Şiddet fikri, kendilerine yabancı olduğu gibi fiziksel çatışmalar, ayrıcalıklar ve suiistimallerden uzaktır.

Şefkat, doğamızdan koptuğu anda insan duyguları acı ve nefrete dönüşebilir. Şiddet eylemi, kişinin kendinde gerçekleştirmesi değil, şiddete maruz kalan kişilere uygulanan bir eylemdir. Çocuklukta, aile içi şiddete, şiddete maruz kalan kişiler kendi suçundan ya da kendi eksikliğinden dolayı kendilerine şiddet uygulandığı algısına sahip oldukları görülmektedir

Aile içinde ki şiddete maruz kalan çocukların travma geçirmesi yüksek ihtimaldir. Bireylerin çocuklukta şahit olduğu, ebeveynler arasındaki anlaşmazlıklar, yetersiz anne ve baba, aile içi güvenli bağ oluşmamış çocuklar, erken yaşta evlilikler, çok çocuk sayısı, aile bağlarının zayıf olması tüm bu etkenler şiddeti doğuran yapılardır ve bunların yanında suç........

© Milat