Herkes her şeyden şikâyetçi ancak kimse değişim için adım atmıyor. Herkes bir şeylerin yanlış gittiğinden yakınıyor, lakin çözümün yanına kimse yanaşmıyor. Başkalarının hatasına şahin kesilenler kendi hatalarında kafasını kuma gömüyor.

Cümlenin hülasası; herkes söyleniyor, kimse konuşmuyor. Söylenmek kolaydır, konuşmak sorumluluk ister. Söylenmek, kendini olayın dışında tutma biçimidir. Söylemek ise insanı doğrudan olayın içine çeker. Söylenen kişi seyircidir; söyleyen kişi artık taraf olmuştur. Söylenmek rahatlatır, söylemek bedel ödetir.

Birilerinin gelip bozulanı düzeltmesini, kirleneni temizlemesini, yanlış giden yolu yeniden doğruya çevirmesini bekliyoruz. Devletin, yöneticinin, öğretmenin, aydının, din adamının, teknolojinin, bilimin, hatta bazen bir mucizenin gelip bizi içinde bulunduğumuz hâlden kurtarmasını bekliyoruz. Fakat ilginç olan şu ki; bulunduğumuz halde olmamızda suçlu kim? “Hatayı kendi dışında arayan doğruyu asla bulamaz” ilkesini göz ardı ediyoruz.

Byung-Chul Han, dünyayı kurtarmak adına doğaya sürekli müdahale eden insanın, doğayı kurtarmaktan ziyade tüketmeye çalıştığının farkında olmadığını ifade eder.

Bazen hiçbir şey yapmamak çok şey yapmaktan daha iyi olabilir. Tuhaf bir paradoks ile karşı karşıyayız; Bazen kurtarmak, kurtarmaya çalışmaktan vazgeçmektir. Bunun farkında olabilmek ise ayrıcalıktır.

Her şeyin kurtarıcısı olmaya çalışan insan, kendinin kurtarılmaya muhtaç bir hale geldiğinin farkına varamıyor. Bu farkındalıktan yoksun kalan kişi de dünyayı kurtarmak için çıktığı yolculukta yolunu dahi kaybediyor. Ne gariptir ki, herkese ışık olan........

© Milat