İbn Haldun, “İnsan alışkanlıklarının çocuğudur.” demiş. Aslında mâzimizi severiz, yani alışkanlıklarımız sıcak bulduğumuz tarafımızdır bizim. Ama, “alışkanlıklarımızın kölesi” olmamak kaydıyla. Hem de zaman geçtikçe şartları giderek ağırlaşan bir kölelik. Kafanızı başka yana çevirmenizi ve onun gösterdiklerinden başkasını görmenizi engeller. Bir yazarın dediği gibi, “Önce biz alışkanlıklarımızı, sonra da alışkanlıklarımız bizi oluşturur. Yapımız gereği bir müddet sonra yaşadıklarımızın gerçekliğine ve doğruluğuna inanmaya başlıyoruz. Onları sorgulamıyoruz. Onların en doğru şeyler olduğunu zannediyoruz ve bu durum giderek etkisinden kurtulamadığımız bir önyargı oluşturuyor bizde. “Alışkanlıklarımızdan vazgeçersek, kişilik zafiyetine uğrayacağımızı sanıyoruz.”

Alışkanlıklarımızın direttiğini yapmamaya karar verdiğimizde, olumsuz düşünceler kuşatır bizi... Hiçbir şekilde izin vermez onaylamadığı şeyleri düşünmemize, yapmamıza ve bu çemberden biraz olsun kurtulmamıza... Birazcık özgürleşmemize ve ufkumuzu, çevremizi, düşünce dünyamızı genişletmemize... Böylece biraz olsun hayatımızı renklendirmemize... Oysa bu yolla çelişkilerimiz azalır, yıllardır cevaplayamadığımız bazı sorulara cevap buluruz ve kendimizi daha güçlü hissederiz hayat........

© Milat