Bayramlar, sadece sevinçlerin paylaşıldığı günler değildir. Aynı zamanda insanın kendisiyle, ailesiyle ve toplumuyla hesaplaşma fırsatı bulduğu özel zamanlardır. Bu bayram İstanbul’da görülmemiş bir sükûnet vardı. Şehrin sessizleşmesi insanların durup düşünmesine fırsat sağladı. En azından bende öyle oldu.

Elbette öncelikle pahalılığı düşündük. Ev kiralarını düşündük. Gençlerin geleceğe dair umutsuzluğunu düşündük. Trafikte yaşanan saygısızlığı, kamu kurumlarında liyakat yerine referansın öne çıkmasını, vergi kaçırmanın normalleşmesini, rant uğruna bozulan şehirleri, ahlaki değerlerdeki aşınmayı ve Gazze’de yaşanan insanlık dramına karşı dünyanın ve Müslümanların sessizliğini düşündük.

Toplumun büyük bölümü bugün yaşanan birçok sorunun farkında. Ancak önemli bir noktayı çoğu zaman gözden kaçırıyoruz. Şikâyet ettiğimiz sistemleri, alışkanlıkları ve hatta yöneticileri ortaya çıkaran zeminin önemli bir kısmını yine toplumun kendisi oluşturuyor.

Bir yandan torpilden şikâyet ediyoruz, diğer yandan çocuğumuzun işe girmesi için bir bakan, milletvekili veya bürokrat tanıdığı arıyoruz.

Bir yandan liyakat diyoruz, diğer yandan “bir referans olmadan bu işler yürümez” anlayışını normal kabul ediyoruz.

Bir yandan adaletsizlikten yakınıyoruz, diğer yandan kendi yakınımıza ayrıcalık sağlandığında bunu başarı olarak görüyoruz.

Aslında........

© Milat