renklerin de hafızası vardır.

bir rengin başka bir renge değdiği yerde kalan iz gibi… bazen eski bir duvarın üzerinde, bazen bir eski kilimin dokusunda, bazen de gökyüzünün değişen yüzünde kendini gösterir.

siyahın kendine ait bir derinliği vardır. ağırdır, sessizdir. içinde sakladıklarını hemen göstermez.

beyaz ise ışığı sever. aydınlıktır, ferahlatır. dokunduğu yere açıklık kazandırır.

ilk bakışta siyah ile beyazın arasında duruyor gibi görünür. üstelik gri, siyah ile beyazın karışımından elde edilebilir. fakat ortaya çıktığında artık yalnızca bu iki rengin karışımı değildir.

içinde siyahın izi, beyazın açıklığı olabilir, ama kendisi başka bir renktir.

belki de grinin asıl hikâyesi burada başlar.

siyah griye baktığında geçmişten kalan bir izi görür.

siyah için gri, bir zamanlar kendisine ait olan koyuluğun yumuşamış hâlidir. içinde kendinden kalan bir gölge bulur.

beyazın griye bakışı ise başkadır.

beyaz, grinin içindeki açıklığı görür.

"bana benzemek istiyorsun."

beyaz için gri, kendisine yaklaşan bir renktir. biraz daha aydınlansa beyaza dönüşecekmiş gibi bakar ona.

böylece aynı griye bakan iki renk, iki ayrı hikâye görür.

oysa gri, ne siyahın eksilmiş halidir ne de beyazın tamamlanmamış hâli.

kendi tonu, kendi derinliği ve kendine has bir karakteri vardır.

grinin asaleti tam burada........

© Milat