Son yirmi yılda Türkiye’de en çok değişen alanlardan biri eğitim oldu. Kırsalda okullaşma arttı, şehirlerde üniversite sayıları çoğaldı, okuma yazma oranı neredeyse tamamen yükseldi. Eğitim erişimi açısından bakıldığında ciddi bir dönüşüm yaşandı.

Ama aynı soruyu sormak gerekiyor.

Suç azaldı mı? Şiddet azaldı mı? Toplumsal güven arttı mı?

Çünkü suç ortadan kalkmadı. Sadece biçim değiştirdi.

Bir dönem suçun bile bir görüntüsü vardı. Sokakta yaşanırdı. Bağırışı olurdu. Kavgası olurdu. Kir kokusu olurdu. Kapkaç yapan biri koşardı. Bir kavga çıktığında herkes görürdü.

Hırsızlık daha görünürdü, daha dağınıktı, daha kontrolsüzdü. Toplum da kötülüğü daha kolay teşhis ederdi. Çünkü kötülük saklanamazdı.

Bugün ise başka bir dönemin içindeyiz.

Suç artık sadece sokakta dolaşmıyor. Plazalarda dolaşıyor. Lüks ofislerde dolaşıyor. Ekran ışıklarının içinde dolaşıyor. Çoğu zaman parfüm kokuyor.

Düzgün gömlekler. Marka saatler. Şık cümleler. Fötür şapkalar.

Kahvesini yudumlarken milyonluk dolandırıcılık planlayan insanlar. Purosunu içine çekip dumanı yavaşça havaya bırakırken insanları bahis ağlarına sürükleyen yüzler.

Artık suçun dili değişti. Ama sonucu değişmedi.

Eskiden bir genç sokakta telefon kapıp kaçardı. Bugün insanlar milyonlarını tek tıkla kaybediyor.

Eskiden hırsızlık daha ilkel görünürdü. Bugün daha profesyonel. Daha teknik. Daha steril.

Bahis sistemleri. Kara para ağları. Sahte yatırım platformları. Dijital dolandırıcılık düzenleri. Kripto adı altında kurulan saadet zincirleri.

Hepsi yeni dönemin “modern suç ekonomisi” haline geldi.

Bu yapıların içinde yer alan insanların önemli bir........

© Milat