"İnsan, bazı insanlara yalnızca güvendiği için bağlanır. Ve bazı dostluklar, bir liman gibi bekler insanı: sessizce, ısrar etmeden, ama hep orada…"

Bir gün sormuştum ona:

Kartal Sahili'nde, çimenlerin üzerinde oturmuştuk. Ayaklarımızın ucunda toprağın serinliği, biraz ötede Marmara'nın ağırbaşlı sessizliği vardı. Başını kaldırmadan, gözleri ufka dalmış hâlde cevap verdi:

"Denizi çakıl taşıyla doldurmaya devam ediyorum. Ararsan ben buradayım."

O cümleyi bir defa duydum, ama kalbimde yankısı halâ sürüyor.

Çünkü o, uzun cümlelerle konuşmazdı.

Birkaç kelimeyle bir ömrü anlatabilirdi.

"Deniz bu taşla dolar mı bilmem ama ben doldurmaya devam ediyorum."

Biraz sükût, biraz sessiz bir kararlılık,

En çok da derin hayal kırıklıkları vardı o cümlede.

Ama o, incelikle yaşardı bu yükü.

Ne kimseye dert yanardı, ne de mücadelesini gösterişe dönüştürürdü. Çünkü bazı insanlar, acıyı gösterişli değil zarif taşır.

Çünkü denizi çakıl taşıyla doldurmak, görünürde imkânsız bir çabayı sürdürmektir.

Ama belki de asıl mesele, o denizi doldurmak değildir zaten.

Asıl mesele, insanın kendi içindeki inadı, sabrı ve manayı her gün bir taşı daha suya bırakacak kadar diri........

© Milat