Her insan bir renkle doğar.

O renk gözle görülmez. Ne tenin beyazlığıdır ne saçın siyahlığı. İnsanın asıl rengi, fıtratıdır. Kalbin aldığı ilk biçimdir. Çocuk yüzündeki emniyet hissi, utanmayı bilmesi, haksızlık karşısında irkilmesi, merhamete yönelmesi... İnsan daha konuşmayı öğrenmeden taşıdığı bu cevherle dünyaya gelir.

Hayatın uzun yolu boyunca o renk aynı kalmaz. İnsan, dokunduğu her şeyden biraz renk alır. Evinden, okulundan, okuduğu kitaptan, kazandığı servetten, kurduğu dostluklardan, ekranından, siyasetten, çarşıdan, şehirden... Her temas, ruhun üzerine yeni bir katman bırakır. İşte Kur'ân'da iman edenlerin şöyle denmesi istenir:

“Biz, Allah’ın boyasıyla boyanmışızdır. Allah'tan daha güzel boyayan kim vardır? Biz ona ibadet edenleriz” (deyin).

"Sıbğa", sözlükte boya demektir. Fakat Kur'ân'ın kastettiği boya, kumaşı örten renk değildir. İnsanın içine işleyen terbiyedir. Kişiliğini biçimlendiren inançtır. Hayata verdiği mânâdır. Ayetin asıl iddiası da buradadır: İnsan boyanmadan yaşayamaz. Mesele, hangi boya ile boyandığıdır.

Bu noktada çağımızın en güçlü endüstrisi devreye giriyor.

Petrol kadar büyük, ilaç sektörü kadar etkili bir alan........

© Milat