Rahmetli Anneme ithafen… Hasretim, sevgim ve saygımla…

Çocukluğumda mutfakta anneme yardım ederdim. Özellikle helva, soğan kavurma ya da puding yapma gibi uzun süreli karıştırılması gereken yemeklerde “al bakalım sen karıştır” derdi. Ocağın ayarı hep en kısıkta olurdu. Ben de sabırsız bir çocuktum ve çaktırmadan hemen altını açardım ki hızlı olsun. Annem de tabii ki her zaman yakalardı ve “hızlı pişerse tadı olmaz güzel kızım, yavaş yavaş pişmesi gerekir” derdi. Sonra liseye geldim. Bu kez de “insanlara bir anda güveniyorsun, hemen iyi diyorsun biraz sabırlı ol” demeye başlamıştı. Ben de “anne iyi işte” derdim. Sonra annem haklı çıkardı ve hemen her ergen birey gibi annem haklı çıktı diye üstüne bir de ona karşı öfke duyardım. Sanki kadının suçu varmış gibi… Ama tüm bunları yetişkin olunca fark ediyorsunuz ne yazık ki… Bu da doğanın kanunu, insan gelişiminin bir doğal bir parçası.

Bugüne geldiğimde mükemmel yapılardan ürktüğümü söyleyebilirim. Mesela........

© Milat