Fetret dönemlerinde olsun, Allah’ın elçileri vasıtasıyla gönderdiği dinin tahrifinden sonra olsun insanlar tapınmaya devam etmişlerdir. Bu yönelişe dünyalık ya da şirk bulaşmış olsa da tapınma hiçbir zaman kesilmemiştir.

İbadetin tarihçesi mutlak olarak bilinmese de (çünkü henüz bu konuda her yönüyle yazılmış derli toplu bir eser bulunmamaktadır) tapınma anlamında ibadetin insanlık kadar eski olduğunu söyleyenler isabet etmişlerdir. Hatta henüz kendilerine bir peygamber gönderilmemiş insanoğlu çevresiyle ilişkisinde “ötede olan/müteal” üst/ün bir gücü hisseder. Mesela meteorların düşmesi, güneş-ay tutulması, gök gürültüsü, depremlerin meydana gelmesi gibi olağandışı olaylar, insanının “öte” inancına sahip olmasına sebebiyet vermiştir. Böylesi bir durum, insanların erişilemez kabul ettikleri bu güce saygı gösterisinde bulunmalarını kaçınılmaz kılar.

İnsanoğlu her dönem bir üst mercie ihtiyaç duymuştur. Bu ihtiyaçla başlayan tapınma anlamındaki ibadet, semavî olmayan inançlarda da görülmüştür. Ortadoğu olsun, Uzakdoğu ya da ilkel kabilelerde hatta modern dinlerde ibadet dedikleri tapınmalara rastlamak mümkündür. Dünyanın........

© Milat