Bile bile görmezden geldiğim ama orada olduğunu ne zamandır bal gibi, tuz gibi, buz gibi bildiğim bir bitki duruyor arka bahçemde. Orada kendi kendine bitiveren ama kontrolünün de bir kısmını her nasılsa, gönüllü bir şekilde bana teslim etmiş olan güzel bir bitki bu. Onun için 'çiçek' desem olmaz, 'ot' desem de hakkını yemiş ve kabalık etmiş olurum. 'Bitki' deyip geçişim, bu yüzden; ne diye adlandıracağımı bilemememden. Onu anlatacağım...

Kendi kendine biten bitkiler için 'arsız' sıfatı kullanılıyordu, öyle değil mi? Dayanıklı ve dirençli olup, bakıma muhtaç olmayan ve hayata bir şekilde tutunanlar için öyle deniliyordu galiba. Fakat arka bahçeme gelip bu kibar ve nahif görünümlü bitkiyi bir görseydiniz, onun için 'arsız' demeye sizin de diliniz varmazdı, eminim. Hem, onunla ilgilenip ona bakım verdiğim zamanlarda, ne gariptir ki, canlanmak yerine donuklaştı da. "Amaan" dedim ben de. "Canıma minnet, canım!" "Onunla mı uğraşacağım!?" Tabii o da daha fazla güzelleşti,........

© Merhaba Haber