Ayakkabıları kendilerinden önce hedefe ulaşan, büyüyünce de giyer elbiseli çocuk; ellerini saklayan ceketinin kolları boşta sallanırken korkuluğu andırıyordu.

Ayakkabısız çocuklar, onun bu haline bakıp gülüyorlarsa da içten içe özeniyorlardı.

Kocaman, gülünç ayakkabıları bile yoktu.

Ceketleri zaten yoktu.

Gömlekleri göbeklerine yetişemiyordu.

Yürüyen korkuluk, burnu kendisine dönmüş ayakkabılarıyla bakışıp özenilmenin tadını çıkarıyordu.

Zaten tadını çıkartacak başka neyi var ki…

Ona bile özenen çıktı ya!

İşte o korkuluk görünümlü, büyüyünce de giyer elbiseli çocuk büyümedi.

Babasına bile bol gelecek elbiselerini dolduramadı.

Abisinin eskileriyle büyüyen babası da büyümemişti.

Elbise alırken ne kadar büyüyeceğini........

© Medya Siyaset