Size bir hikâyem var. Bilirsiniz hikâyeler “Evvel zaman içinde” diye başlar. Yine böyle başlıyor ama “Deve tellal iken… ” diye uzun bir girişle devam edenlerden değil. Evvel zaman içinde ama çok çok evvelde de değil. 24 yıl önce başladığı söylenen Yeni (!) Türkiye’den biraz önceki döneme, Eski Türkiye’ye ait bir hikâye.

O eski Türkiye; şimdilerde kürsülerden, ekranlardan “Sınıflarda soba bile yoktu, kitaplar aylarca gelmezdi.” diye anlatılan o karanlık ülke de değil. Geçmişi sadece kötüleyerek bugünü aklamaya çalışanlar, Peter Pan’ın “Varolmayan Ülke (Neverland)”sini anlatıyor olsa gerek.

Neyse, biz hikâyemize dönelim…

Anlatacaklarım yaşanmış bir olay. Ben önce bir ağabeyimden dinledim. “Yazmak lazım” dediğimde, teferruatı öğrenmek için yaşayanın telefonunu aldım. Görüşüp notlar aldım. Bu birkaç ay önce oldu. Yazmak için zamanını bekledim. Artık zamanı geldi. Niçin zamanın yeni geldiğini hikâyenin kahramanını duyunca anlayacaksınız. Küçücük bir ipucu: Bu hafta ve önümüzdeki günler Türk milleti için önemli günler. Hani, kahraman Ordumuz Kıbrıs Türkleri için Ada’ya gitti ya…

Eski Türkiye’nin insanları

Hikâyenin geçtiği günlerden biraz daha önceki dönemdeki Eski Türkiye’de; fikrî namusu olan, siyasi namusu olan insanlar çoğunluktaydı.

Çocukluktan ilk gençliğe adım attığımız yıllarda deli taylar gibiydik. Bazen bir gözümüz bazen de iki gözümüz kapalı ileriye atıldığımız olurdu. Böyle günlerde daha çok kızdığımız siyasiler, onlardan daha az okulumuzdaki öğretmenlerimiz ya da mahalledeki Mehmet amca veya Hatçe teyze… Kızardık kızmasına da içten içe de saygı duyardık. Büyüklerimiz bu saygıyı bize öğretmişler, erdem olarak ruhumuza işlemişlerdi.

Filmlerimizde hep, düşmanın ya da hasmın mertiyle kavga etmenin daha zevkli, daha kahramanca olduğunu seyrederdik. Romanlarımız da öyleydi.

Kaleyi alan komutana yardım eden içerideki casus iş birlikçiden komutan da biz de........

© Medya Siyaset