Meksikalı şair ve düşünür Octavio Paz’ın 1950 yılında yayımladığı “Yalnızlık Dolambacı (El laberinto de la soledad)”Cem Yayınları Çeviri : Bozkurt Güvenç), ilk bakışta “Meksika insanının ruhu ve kimliği” üzerine yazılmış bir deneme serisi gibi görünür. Ancak sayfaları çevirdikçe fark edersiniz ki Paz, aslında kamerasını Meksika’ya odaklarken, arka planda tüm insanlığın en kadim, en kaçınılmaz trajedisini kaydetmektedir: Yalnızlığı.

Gelin, bu kitaba gerçekten dokunmuş, onun satırlarında kendi yabancılaşmasını hissetmiş bir okur gözüyle, samimi ve derin bir edebi yolculuğa çıkalım.

Maskelerle Yaşamak: “Pachuco” ve Gizlenme Arzusu

Kitap, Octavio Paz’ın Los Angeles’taki Meksikalı göçmen gençleri (Pachucoları) gözlemlemesiyle başlar. Pachucolar ne tam Amerikalıdır ne de artık tam Meksikalı. Toplumda görünmez olmak yerine, abartılı kıyafetleri ve meydan okuyan tavırlarıyla adeta “Ben buradayım, ama bana dokunamazsınız” derler.

Paz bu noktada müthiş bir tespitte bulunur: Meksika insanı, incinmemek için sürekli maskeler takar. Kendini dünyaya kapatır. Onun için hayat bir savunma mekanizmasıdır. Paz’ın deyimiyle Meksikalı; “Kendi yalnızlığında kıvrılıp kalan, dış dünyaya karşı her an tetikte bir varlıktır.”

Yazarın İç Sesi: Bu durum sadece Meksika’ya mı özgü? Bugün modern şehirlerde, plazalarda ya da sosyal medya ekranlarının arkasında kendi yarattığımız dijital maskelerle dolaşırken, aslında her birimiz birer modern “Pachuco” değil miyiz? Paz, 1950’den bugünün yabancılaşmış insanına ayna tutuyor.

Tarihin........

© Medya Siyaset