İnsan başını yastığa koyup uyuyamadığında anlar; yorgun olan bedeni değil, gün boyu susturduğu kendisiymiş.

Gündüz herkese yeten kalbinin gece kendine yetmediğinden anlar ki; yorgun olan bedeni değil, ömrü boyu susturduğu asıl kendisiymiş. “Eskiden gözyaşlarımı silerdim, şimdi beni ağlatanları hayatımdan siliyorum. Biliyor musun, ben artık büyüdüm.”

“Şeker Portakalı” romanın Zezé’si bu cümleyi kurmuştu. Ama hepimiz bu cümleyi hayatımızda ilk kez gerçekten kurduğumuz anı net hatırlıyoruz. Takvimde bir yaşın arttığı gün değil o gün. İçeride bir şeyin yerinden oynadığı gün.

Uzun yıllar bize büyümenin tanımı yanlış öğretildi. Büyümenin daha az ağlamak, daha dayanıklı olmak, daha çok tahammül etmek olduğuna inandırıldık. Gözyaşını kimseye göstermeden silmeyi bir erdem sandık. Ofiste hakareti yutmak, ilişkide ihaneti sineye çekmek, ailede haksızlığa “kol kırılır yen içinde kalır” diye susmak… Hepsine olgunluk dedik. Oysa o, olgunluk değil yorgunluktu. Nietzsche’nin dediği gibi, insanı büyüten acıya dayanması değil, acıya anlam verebilmesidir. Biz ise anlam vermedik, sadece dayandık.

Eskiden gözyaşlarımızı siliyorduk. Bu, çocukluğun en çaresiz refleksi. Yerde bir su birikintisi var ve sen elinde bir bezle yeri silmeye çalışıyorsun. Oysa musluk açık. Boşa kürek çekiyorsun ama farkında değilsin. Sana sadece bezi nasıl daha iyi sıkacağın öğretilmiş, musluğa dokunmaman tembihlenmiş. Büyümek, o musluğun varlığını fark etmektir.

Modern insanın trajedisi de budur. Artık acıya tahammül eşiğimiz çok yüksek ama acının kaynağına dair farkındalığımız çok düşük. Terapi odalarında hep aynı cümle: “Çok yoruldum.” Neden yorulduğumuzu sormadan, sadece gözyaşımızı silmeye devam ederek.

O yorgunluğun resmini görmek için Facebook’a, Snapchat’e, sosyal medyaya bakmanız yeterli.

Biri “hastayım” diye paylaşıyor. Serum kolunda, hüzünlü bir müzik. Eskiden hasta olan kapısını kapatırdı. Şimdi hasta olan önce ışığı ayarlıyor. Kierkegaard buna estetik varoluşun çaresizliği derdi; insan acısını........

© Medya Günlüğü