Bazı eski sözleri yenisinden daha çok sevdiğim halde hafıza yerine bellek demeyi seviyorum, bellemekten geldiği için daha açıklayıcı diye düşündüğümden. Ancak her iki kelime de aynı şeyi anlatıyor. Öğrendiğimiz bir şeyi akılda tutup gerektiğinde hatırlamayı. Ancak ya hatırlayamazsak….

Demirel hafızasıyla ünlü bir politikacıydı. Biriyle bir kez tanıştı mı bir daha adını asla unutmaz diye anlatılırdı. Anlaşılan çok ciddi bir sözel belleği vardı. Bildiğim kadarıyla da bunamaksızın öldü.

Benim babamın da hafızası çok iyiydi. Eskiden telefonlar çevirmeliydi ya, eğer babam bir telefon numarasını çevirmişse üstünden ne kadar zaman geçerse geçsin o telefonu yeniden çevirebilecek kadar sayısal belleğe sahipti. Babam diye söylemiyorum, hem sayısal hem sözel epeyce parlak bir zekâsı da vardı. Demirel’in tersine bunayarak öldü.

Benim ne isim hafızam vardır ne de rakam. En yakınımdakilerin bile adlarını öğrenmekte zorluk çekerim. Evimin kapı numarasını sor, bilmem. Ömrüm boyunca kendi telefon numaramı bile öğrenemedim. Vatandaşlık numaramı da bilmiyorum doğal olarak. 10 yıldır Amerika’da yaşadığım ve hiç kullanmadığım için bu normal sayılabilir ama öncesinde de bilmiyordum ki. Geçenlerde lazım oldu, 15 yıldır Amerika’da yaşayan kızım hem kendisininkini hem de benimkini bir çırpıda biliverdi. “Vayyy, demek sen dedene çekmişşin” deyince “Aman anne zaten Türkiye’deyken de bütün resmi işlemlerinizi ben yapıyordum, aklımda kalması çok normal” dedi. İyi de onunki normalse benimki ne? Eskiden beri isim ve sayı hafızamın kötü oluşu, yolun sonunu bunayarak getireceğimin bir işareti olmasın?

Arkadaşımla bir lokantadaydık. Burada adet öyle; önce gelip içeceğinizi soruyor, onu getirdikten sonra menüyü de getirip siparişinizi alıyorlar. Bizse çok acıkmış olduğumuz için baypas yapmak isteyip “Yemek siparişimizi bir an önce verelim” dedik. Garson “Öyleyse menü getireyim” deyince de “Yok gitme, ne yiyeceğimizi biliyoruz” deyip şıpın işi (çapucak) iki basit yemek siparişi verdik. Garson, işinin kolaylaşmasından memnun, siparişimizi mutfağa iletmek üzere uzaklaştı.

Ancak bir süre sonra geri dönüp özür dileyerek ne sipariş ettiğimizi yeniden sordu. Arkadaşım “Salak bunların hepsi” diye arkasından söylendi. Basit iki şeyi aklında tutup diğerine söyleyememek gerçekten de salaklık gibi görünüyor. Oysa onun yerinde ben de olsam unuturdum. Bana salak denirse de fena halde gocunurum.

Ben olsam unutmazdım diyorsanız, büyük bir ihtimalle yanılıyorsunuz. Siz de olsanız unuturdunuz. Benim tersime sizin Demirel’in ya da babamınki kadar güçlü bir belleğiniz olabilir ama öyle biri bile olsanız gene de unuturdunuz.

“Ben olsam unutmazdım” diye düşünmenizin nedeni arkadaşım gibi garsonun masadan ayrıldıktan sonraki durumunu görmeyişiniz. Bizim masadan sonra doğrudan mutfağa yönelen garsonu arkamızdaki masa durdurdu. Sonra bir başka masa daha durdurdu. Her bir masa da ikişer üçer kişiyle konuştu. Ne konuştuklarını duymadım ama önemi de yok. Önemi olan konuşmuş olmaları ve de garsonun mutfağa ulaştığında bizimle ne konuştuğunu hatırlamıyor oluşu. Tahmin edeceğiniz üzere onca lafın sonrasında unutması olağan.

Hepimizin defalarca deneyimlediğimiz bu durumun nedeni belleğin merdiven gibi........

© Medya Günlüğü