Iç ve dış politikada hamasetin ve duygusal açılımların raf ömrü, kişisel çıkarların birbiriyle çeliştiği ana kadardır.

Yıllardır iç politikada adeta bir “alkış makinesi” olarak kullanılan “Bir millet, iki devlet” söyleminin bugün Ankara ile Bakü arasında geldiği noktanın, tam da reel politiğin soğuk duvarına tosladığımız yer olduğunu daha önceki yazımda vurgulamıştım. Son haftalarda eşine az rastlanır, derin ve sesli bir kriz yaşadığımız Azerbaycan ile ilişkiler, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın 8 Kasım Zafer Günü vesilesiyle Karabağ’a, Şuşa’ya yaptığı ziyaretle yeni bir evreye girdi. Ancak bu ziyaretin anlamını atılan nutukların ve ekranlara yansıyan sıcak görüntülerin ötesinde okumak zorundayız.

Erdoğan’ın Aliyev’in davetiyle Şuşa’ya gitmesi ve burada verilen “kardeşliğimiz sarsılmazdır” pozları, dışarıdan bakıldığında her şeyin yolunda olduğu izlenimi yaratmak için kurgulanmış güçlü bir diplomatik “reset” adımıdır. İki liderin ortak açıklamalarında Karabağ’a, Türk dünyası dayanışmasına ve Güney Kafkasya’da çatışmaya değil iş birliği vurgusuna dikkat çekmesi elbette önemlidir. Erdoğan’ın Karabağ’da bulunması, Türkiye’nin Azerbaycan’ın 2020 sonrası sahada yarattığı fiili durumu tam olarak desteklediğini bir kez daha dış dünyaya, bilhassa da Ermenistan’a ilan etmesidir. Ancak madalyonun diğer yüzü, yani perde arkasındaki gerçekler, liderlerin kameralar önündeki gülümseme çabalarından çok daha karmaşık bir tablo sunuyor.

Ankara’daki karar alıcılar, olaylara genellikle o........

© Medya Günlüğü