Andy Burnham’ın “40 yıllık neoliberalizme son verme” niyetine dair tüm söylemlerine rağmen, başbakanlığının en başından beri bir Aşil Topuğu olduğu netti. Kendisi de Keir Starmer gibi Atlantik güvenlik sistemine (daha açık bir ifadeyle Batı emperyalizmine) göbekten bağlı. Bu durum, kendisinden önceki hükümetin sonunu getirdiği gibi, onun hükümetinin de sonunu getirebilir.

Bu bağlılığın en önemli örneği, her ne kadar kınanması gereken bir durum olsa da, Burnham ve Maliye Bakanı John Healey’nin askeri harcamaları artırma çabaları değildir. En önemli örnek, Filistin dayanışma hareketine yönelik giderek artan baskıda yatmaktadır.

Batılı emperyalist devletlerin Gazze’deki soykırımdaki suç ortaklığı bir meşruiyet krizi yarattı. Katliamcı İsrail yerleşimci rejimini cezalandırmadaki ve onun Filistinlilere yönelik devam eden katliamını ve mülksüzleştirme politikasını dizginlemedeki mutlak başarısızlık, emperyalist sistemin gerçek yüzünü tüm dünyada çok sayıda insana gösterdi.

Batılı hükümetlerin genel tepkisi, İsrail’i desteklemeye devam etmek ve kendi yurttaşları arasındaki Filistin destekçilerine yönelik baskıyı artırmak oldu. Bunun temel nedeni, egemen sınıf çevrelerinde gerçekten de var olan Siyonist etki değildir. Asıl neden, Batı’daki egemen sınıfların İsrail’i, avuçlarının içinden kayıp giden bir bölgede hâlâ değerli bir koz olarak görmeye devam etmesidir.

Bu yüzden Burnham, İşçi Partisi’nin geçmişte İsrail’i kınama konusundaki yetersizliği için özür diledi ve Dışişleri Bakanı Ed Miliband’ın Batı Şeria’daki........

© marksist.org