Adalet Bakanlığı namına Kars ve Ağrı Cezaevlerinde vaaz ederken, mahkûmların nasıl bir ruh haline sahip olduklarını ve mahrumiyetlerini müşahede ettim. Dışardan gelen bir kişi olarak beni hasretle ve dört gözle bekliyorlardı. En seçkininden en sadesine toplumda tımarhanelere giren tanıdığım bazı insanların hayat tarzını yazmaya yürek dayanmaz. Şimdi geçen haftaki hikâyenin devamını sunalım:

Şeyh, durumu öğrenir, ziyaretine gelir. Daha, nasılsın diye sormadan bizimki feryat eder:

- Nedir bu başıma gelenler? Önce işten sonra eşten oldum, şimdi de..." Şeyh sözünü keser:

- Beterin de beteri vardır. Bizimki dayanamaz:

- Hocam anlatamadım galiba... Suçsuz yere hırsız damgası yedim. Üstelik bu haydutlarla aynı yerdeyim, şunların tiplerine baksana..." Şeyh hiç umursamadan karakoldan ayrılır. O gece nezaretteki zanlılar arasında müthiş bir kavga çıkar. Sille tokat birbirlerine girerler. Bizim Mehmet bir kenara sinerek boğuşanları seyreder. Bu sırada zaptiyeler kavgayı ayırır. Kavganın sebebi araştırılır. Kavganın Mehmet geldikten sonra çıktığını gören zaptiyeler, zavallıyı kavgayı başlatmakla suçlayıp tekme tokat tek kişilik bir hücreye atarlar. O geceyi hücrede geçiren Mehmet, sabahleyin şeyhi karşısında görünce ağlamaya başlar. Başından........

© Maraş Gündem