“Zulmü alkışlayamam, zalimi asla sevemem;

Gelenin keyfi için geçmişe kalkıp sövemem.

Yumuşak başlı isem, kim dedi uysal koyunum?

Kesilir belki, fakat çekmeye gelmez boynum.”

“Sizden kim bir kötülük görürse onu eliyle düzeltsin. Buna gücü yetmezse diliyle; buna da gücü yetmezse kalbiyle buğz etsin. Bu ise imanın en zayıf derecesidir.”

Toplumları çürüten yalnızca cehalet değildir. Nice bilgili insanlar vardır; hakkı bilir, yanlışı görür, zulmü fark eder; fakat susar. İşte o zaman cehaletten daha tehlikeli bir hastalık başlar: Cesaretsizlik…

Cesaret de bulaşıcıdır, korku da…

Bir insan sustuğunda, yanındaki de susar. Ardından bir başkası… Zamanla sessizlik, “uyum” adı altında meşrulaştırılır. Doğruyu söyleyen huzuru bozan kişi olarak görülür; susan ise akıllı ve uyumlu kabul edilir. Oysa çoğu zaman bu uyum değil, korkunun başka bir adıdır.

Bu yalnızca devlet yönetiminde değil; ailede, iş yerinde, okulda, sivil toplum kuruluşlarında ve hayatın her alanında böyledir. Yanlış herkes tarafından görülür; fakat dile getirilmez. Menfaat, makam, rahat ve gelecek endişesi........

© Maraş Gündem