Hai unhas semanas lía unha reportaxe do The New York Times sobre un rapaz de Nova Jersey que coma hobby merca trasteiros abandonados en poxas públicas e logo revende o seu contido. Segundo o artigo, a súa idea era «simplemente gañar uns cartos», pero logo dun par de anos aprendeu que «cada almacén abandonado conta unha historia, moitas delas tristes», algo que me fixo pensar na cantidade de historias que fican coas cousas que deixamos atrás. Nesas mesmas semanas saíu publicado o obituario da escritora sueca Margareta Magnusson, en cuxo libro El arte sueco de ordenar antes de morir fala da idea de desfacerse de todo o innecesario antes de morrer «para que ninguén teña que cargar coa tarefa de recoller o que deixas atrás».

O pasado ano, cando por fin instalamos a calefacción na nosa casa de Ourense tivemos que desfacernos duns cantos mobles para facerlle sitio aos radiadores, e foi aí cando a idea de alugar un rocho, un habitáculo para deixar trastes, comezou a dar voltas na miña cabeza. De súpeto estaba segura de que iso ía solucionar todos os meus problemas: metería alí todos eses mobles fermosos que xa non me collen, e tamén o arquivo da miña anterior vida, e todas as cousas que xa non quero ver na casa pero das que non me quero desfacer... e comecei incluso a mirar en internet aluguer ou venda de rochos na provincia de Ourense. E logo pensei, pero para que? Que pasará con todo iso que descartamos pero non de todo, que esquecemos aí nun lugar «por se acaso» e logo nunca utilizamos...? Quen será o que lle toque desfacerse diso que eu nin sabía que tiña? Que difícil é desfacerse das cousas e das memorias, pero que difícil é tamén cargar con elas...

© La Voz de Galicia