Son eu, señor capitán deste navío mercante! Eu son unha muller de mundo, ando polo mundo sen rumbo e sen sosego. Estou embarcada neste buque e quero saber para onde imos, cantos e cantas somos, como viviremos o que nos queda de mar e quen seremos ao regresar á terra, se é o caso. Chámome Fouzia, un nome que podería ser Vitoria. Que lle parece?

Aquel capitán, acostumado a recibir as ondas bravías de mares distintos, acaneou a cabeza e saudou con aprecio e boa cara á morena camuflada, con destino a onde tocara. A poder ser a algunha terra firme e liberada, a unha terra onde os homes fosen........

© La Región