Η παρέμβαση του Γιώργου Σιακαντάρη στην εφημερίδα «Τα Νέα του Σαββατοκύριακου», με αφορμή το Μανιφέστο του Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα, δεν αποτελεί μια απλή θεωρητική συμβολή στην αναζήτηση της προοδευτικής ταυτότητας. Στην πραγματικότητα, συνιστά μια σπουδή πάνω στη στρατηγική υποχώρηση της Αριστεράς προς τα οχυρά ενός σημιτικής κοπής μετα-κεϋνσιανού διαχειριστικού μοντέλου. Με την επίκληση μιας «συνάντησης» ανάμεσα στη Σοσιαλδημοκρατία, τη Ριζοσπαστική Αριστερά και την Οικολογία, επιχειρείται μια τεχνητή συγκόλληση ανόμοιων ιστορικών παραδόσεων.

Η ιστορική παγίδα της Σοσιαλδημοκρατίας

Το βασικό επιχείρημα του κειμένου εστιάζει στην ανάγκη σύζευξης του «ρεαλισμού» της σοσιαλδημοκρατίας με τον ριζοσπαστισμό των κοινωνικών αγωνιών. Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση αγνοεί τη δομική μετάλλαξη της Σοσιαλδημοκρατίας ήδη από το 1959 και το συνέδριο του Bad Godesberg. Εκεί, το γερμανικό SPD εγκατέλειψε οριστικά τη ριζοσπαστική ανάλυση για χάρη της «κοινωνικής οικονομίας της αγοράς», μετατρέποντας με αυτόν τον τρόπο την Αριστερά σε έναν απλό διαχειριστή των αντιθέσεων του κεφαλαίου. Όταν, λοιπόν, γίνεται λόγος για «ρεαλισμό στη διαχείριση», η ιστορική εμπειρία μάς διδάσκει ότι πρόκειται για τη διαχείριση της ίδιας της ανισότητας και όχι για την κατάργησή της. Ο ρεαλισμός αυτός δεν είναι τίποτα άλλο από την αποδοχή της καπιταλιστικής ΤΙΝΑ ως του μοναδικού δυνατού ορίζοντα για τους ανθρώπους.

Η εξουσία ως αυτοσκοπός

Στο κείμενο του Γ. Σιακαντάρη ελλοχεύει μια κυνική παραδοχή που προδίδει την πλήρη διολίσθηση από την πολιτική των αρχών στην πολιτική των εκλογικών συσχετισμών. Η ρητορική ερώτηση «μα δεν θέλετε τους κεντρώους;» και η απάντηση πως «μόνο μια τέτοια Αριστερά μπορεί να τους κερδίσει, αλλιώς στρέφονται στη Δεξιά», αποτελεί μια ωμή ομολογία: η αναζήτηση της κυβερνησιμότητας προηγείται κάθε αξιακής και ταυτοτικής επιλογής. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ένα όραμα κοινωνικού μετασχηματισμού, αλλά με μια αγωνιώδη προσπάθεια επιστροφής στους κυβερνητικούς θώκους με οποιοδήποτε κόστος. Η «Αριστερά» μετατρέπεται έτσι σε έναν ευέλικτο παίκτη που αυτοπεριορίζεται για να γίνει αρεστός σε ένα υποτιθέμενο «κέντρο», θυσιάζοντας την ίδια την ταυτότητά της  στον βωμό της κάλπης. Όταν ο στόχος είναι απλώς να «κερδίσουμε» τους κεντρώους για να μην πάνε στον Μητσοτάκη, τότε η Αριστερά παύει να είναι πραγματική εναλλακτική και γίνεται ο ετεροπροσδιοριζόμενος συνοδοιπόρος ενός συστήματος που διακηρυκτικά στηλιτεύει.

Το οξύμωρο της «αριστεράς του κέντρου» και η ιδεολογική........

© Kouti Pandoras