Eskişehirli Doruk Maden işçileri günlerdir Ankara’daki

 Kurtuluş Parkı’nda baretlerini yere vurarak hak arıyor:

Beş aydır alamadıkları maaşlarını ve özlük haklarını almak, sendikaya üye oldukları için işten atılan arkadaşlarının işe iadelerini sağlamak...

Sonra Enerji Bakanlığı’nın önüne gitmek isterken polis dayağı ve biber gazı yediler.

Yetmedi; gözaltına alındılar.

Serbest kalınca bu kez belden yukarısını soyunarak açlık grevine başladılar...

Yine etrafları sarıldı, yine biber gazı sıkıldı, yine dövüldüler.

“Ölmek var, dönmek yok” diyorlar.

Kararlılar, baretlerini sanki kömür çıkarır gibi yere vuruyorlar:

Peki; işveren tarafı ne diyor?

İnsan içine çıkacak halleri yok... Bu yüzden yazılı açıklama yaptılar. İtirafname gibi yazılı açıklama!

İşçilere borçlarını da kabul ediyorlar, bazı işçileri “ücretsiz izin” kılıfıyla işten attıklarını da...

Gerekçe olarak da devlete fahiş fiyattan elektrik satamaz hale gelmelerini gösteriyorlar.

Bunu böyle söylemiyorlar elbette:

“Devlet tarafından sübvanse edilen sistemin daha fazla sürdürülememesi...”

Falan, filan, feşmekan!

Peki; ne istiyor işveren?

Devletin eskiden olduğu gibi kendilerinden yüksek fiyattan elektrik almaya devam etmesini...

“Devlet bize versin, biz de birazını işçilere verelim” diyorlar...

Peki; devlet nereden verecek o yüksek miktarlı paraları?

Elbette bizim ödediğimiz elektrik faturalarından...

Kim ne derse desin........

© Korkusuz