Güven, söylenmeden var olan; kaybolduğunda her şeyi görünür kılan tek bağdır.

Bir toplumun en güçlü yanı çoğu zaman kurumları, yasaları ya da kuralları değildir. Onu ayakta tutan asıl şey, insanların birbirine ve içinde yaşadıkları düzene duydukları güvendir. Çünkü güven, yazılı değildir ama hissedilir; zorunlu değildir ama vazgeçilmezdir.

Ve ilginçtir… güven çoğu zaman varlığıyla değil, yokluğuyla anlaşılır.

Bir gün gelir, insanlar aynı sokaklardan geçer ama birbirine bakmaz. Aynı kurumlara gider ama inanmaz. Aynı sözleri duyar ama içselleştirmez. İşte o an, güven hâlâ kelimelerin içinde vardır ama hayatın içinden çekilmiştir.

Güvenin Yavaş Erozyonu

Güven bir anda yıkılmaz; küçük ihlallerin birikimiyle sessizce çöker.

Hiçbir toplum bir sabah uyanıp güvenini kaybetmez. Bu süreç yavaş ilerler. Küçük adaletsizlikler, ertelenmiş kararlar, tutulmayan sözler… Her biri tek başına önemsiz gibi görünür ama zamanla birikir.

Ve bu birikim, görünmeyen bir kırılma yaratır.

İnsanlar artık sorgulamaya başlar:“Bu düzen benim için de çalışıyor mu?”“Ben bu sistemin içinde gerçekten var mıyım?”

Bu sorular çoğaldıkça, güven........

© Kıbrıs Postası