Bir ülkenin en güvenli yeri neresi olmalı diye sorsalar, hiç düşünmeden “okullar” deriz. Çünkü okul, sadece bilgi verilen bir mekân değil; insanın insan olmayı öğrendiği yerdir. Ama bugün elimizdeki tablo, bu en temel hakikatin paramparça olduğunu gösteriyor.

Şanlı Urfa, Kahraman Maraş… Ard arda gelen haberler: Okul basan çocuklar. Silah çeken çocuklar. Öğretmenine ateş eden, arkadaşını yaralayan, öldüren çocuklar. Bu cümleyi yazmak bile insanın içini parçalamaya yetiyor: Çocuklar, çocukları vuruyor.

Bu olayları sadece “Türkiye’de oldu” diye kenara koymak, kendimizi kandırmaktan başka bir şey değildir. Çünkü artık toplum dediğimiz yapı, sınırlarla ayrılmıyor. Aile yapıları, yetiştirme biçimleri, öfke dili, rekabet anlayışı… Hepsi aynı. Dolayısıyla mesele, coğrafya değil; zihniyet meselesidir.

Bugün Kıbrıs’taki bir anne-baba da aynı soruyu sormak zorunda:

Benim çocuğum okulda gerçekten güvende mi?

Okullarımızın kapıları gerçekten korunuyor mu?

Kim giriyor, kim çıkıyor, kim denetleniyor?

Bir çocuk eline silah alıp okula nasıl girebiliyor?

Daha acısı: O çocuk o silahı neden almak istiyor?

Asıl sorulması gereken soru burada başlıyor.

Çünkü mesele sadece güvenlik kameraları, kapıdaki görevli ya da turnikeler değil. Bunlar en fazla sonucu geciktirir. Ama sebebi ortadan kaldırmaz.

Bugün........

© Kıbrıs Postası