Dijital çağın yeni adaletsizliğini ve görünmeyenlerin sessizliği konuşalım.

Artık mesele internete bağlanabilmek değil. Asıl mesele, bağlandıktan sonra görünür kalabilmek.

Dijital çağ bize büyük bir özgürlük vaadi sundu. Herkes konuşabilecekti. Herkes kendini ifade edebilecekti. Herkes kendi hikâyesini dünyaya anlatabilecekti. Sosyal medya platformları, dijital ağlar ve çevrimiçi kamusal alanlar başlangıçta demokratikleşmenin yeni sahnesi gibi görüldü. Fakat zaman içinde fark ettik ki mesele yalnızca konuşabilmek değilmiş. Çünkü herkes konuşsa bile herkes aynı ölçüde duyulmuyor.

Bugün dijital dünyanın en büyük eşitsizliği tam da burada başlıyor: görünürlük adaletsizliği.

Milyonlarca insan her gün içerik üretiyor. Birileri yaşadığı acıyı anlatıyor, birileri adalet çağrısı yapıyor, birileri kültürünü korumaya çalışıyor, birileri sadece “beni görün” demek istiyor. Ancak dijital dünyanın görünmez kuralları her sesi aynı mesafeye taşımıyor. Bazı hikâyeler büyüyor, bazıları kayboluyor. Bazı acılar gündem oluyor, bazıları sessizliğin içinde eriyip gidiyor.

Çünkü artık görünürlüğün kapısında yeni bekçiler var: algoritmalar.

Eskiden görünürlük; gazetelerin editörlerinden, televizyon kanallarından ve medya patronlarından geçerdi. Şimdi ise sıralama sistemleri, öneri motorları, etkileşim puanları ve platform algoritmaları karar veriyor neyin öne çıkacağına. Kimsenin size açıkça “sus” demesine gerek yok artık. Sistem sizi yeterince göstermediğinde zaten........

© Kıbrıs Postası