menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

İnsan çocuğuna veremediğini neden torununa verebilir?

33 0
17.08.2026

   Hiç dikkatinizi çekti mi? Çocuklarına karşı daha mesafeli, daha kuralcı, hatta zaman zaman daha sert olduğunu bildiğiniz bir insan, torunu olduğunda bambaşka birine dönüşebilir. Bir zamanlar kendi çocuğunun ağlamasına sabırsızlanan anne, torununun gözünden düşen bir damla yaşa dayanamaz. “Şımaracak, kucağa almayın” diyen baba, yıllar sonra torununu kucağından indirmek istemez. Çocuğuna vakit ayırmakta zorlanan insan, torunuyla saatlerce aynı oyunu oynayabilir. Ve bazen yetişkin çocuk, anne ya da babasının torunuyla ilişkisini izlerken içinde çok tanıdık ama biraz da acıtan bir soru belirir: “Bana neden böyle değildin?” Aslında bu sorunun cevabı her zaman sevginin miktarında değildir. Bazen mesele, o sevgiyi verebilecek ruhsal alana o yıllarda sahip olamamaktır. Çünkü bir çocuk dünyaya geldiğinde yalnızca bir çocuk doğmaz. Bir kadın ilk kez anne olur. Bir erkek ilk kez baba olur. İki insanın hayatında yepyeni bir aile doğar. Ve bütün bunlar aynı anda olur. İnsan bir yandan çocuğunu büyütürken bir yandan kendisi de büyümeye devam eder. Belki kariyer kurmaya çalışıyordur. Belki ev geçindiriyordur. Belki borçları vardır. Belki yarının ne getireceğini bilmiyordur. Belki kendi anne babasından gördüğü ebeveynlik dışında elinde başka bir model bile yoktur. Seviyordur ama yorgundur. Korumak istiyordur ama kaygılıdır. İyi bir anne ya da baba olmak istiyordur ama nasıl olunacağını henüz kendisi de öğreniyordur. Üstelik ebeveynlik yalnızca sevgi değildir. Sorumluluktur, sınır koymaktır, karar vermektir, gelecek düşünmektir. Çocuğun sağlığından eğitimine, davranışlarından geleceğine kadar bitmeyen bir zihinsel yükü de beraberinde getirir. Bu yüzden genç anne babanın sevgisinin yanında çoğu zaman korku da vardır: “Doğru mu yapıyorum?” “Başına bir şey gelir mi?” “İyi yetiştirebilecek miyim?”........

© Kıbrıs Gazetesi