İKİ “KANLIDAN” BİRINİ TERCİH ETMEK, DİĞERİNE GÖRE TARAF OLMAKTIR
İçinde yaşadığımız coğrafyada modern hayatın, medeni hukukun, çağdaş demokrasinin yerleşmesi gecikmelidir.
Listeyi uzatabilirim. Meramımı bu kadarla anlatabildiğimi sanırım.
Devletin adalet dağıtamadığı, insanın kendini güvende hissetmediği yerde başka dayanışma yapıları gelişir. Aile, sülale, aşiret… İnsan, tek başına karşı koyamadığı baskıya birlikte direnmenin yolunu arar.
Orta Doğu’nun aşiret yapısını anlamaya çalışırken bu ihtiyacı görmezden gelemeyiz. Kürt aşiretleri bunun bilinen örneklerindendir. Ancak aşiret düzenini tek bir kitlesel parça ile sınırlamak da doğru değildir.
Tehdit büyüdükçe dayanışma ihtiyacı büyüyebilir. Ortak çıkarlar da aynı insanları aynı çatının altında tutabilir.
Aynı etnik kökenden gelmek, aynı siyasi hedeflere sahip olmak veya ortak bir düşmana karşı mücadele etmek, güçlü aileler arasındaki iktidar rekabetini ortadan kaldırmamaktadır.
Nitekim Barzani ve Talabani hareketleri, Kürtlerin hakları için mücadele ederken birbirleriyle de savaşmışlardır.
Ne var ki dayanışmanın koruyucu yüzü kadar, bireyin iradesini daraltan bir yüzü de vardır.
Bir noktadan sonra haklı olanın değil, güçlü olanın sözü geçer.
Kan davası da bu coğrafyanın ağır yüklerindendir.
Kısasa kısas… Kana kan, cana can…
Hukukun kapatması gereken hesap, kuşaktan kuşağa devredilir. Bedeli, çoğu zaman o hesabı açmayan insanlar öder.
Bizim toplumumuz böyle........
