Küresel güvenlik mimarisinin tektonik kırılmalar yaşadığı, geleneksel tehdit algılarının hibrit ve asimetrik risklerle iç içe geçtiği bir evrede, 7–8 Temmuz 2026 tarihlerinde Ankara’da gerçekleşecek NATO Zirvesi, salt bir diplomatik temas trafiğinin ötesinde anlamlar taşımaktadır. Uluslararası ilişkiler disiplini açısından bakıldığında bu zirve, Soğuk Savaş’ın statik savunma konseptinden ve 1990’ların kriz yönetimi merkezli ittifak anlayışından çıkarak, üretim kapasitesini, teknolojik üstünlüğü, savunma sanayii derinliğini ve stratejik dayanıklılığı merkeze alan “NATO 3.0” paradigmasının somutlaşacağı kritik bir eşiktir. Bu dönüm noktası, özellikle Türkiye’nin ittifak içindeki değişen rolü bakımından dikkatle okunmalıdır. Bugünün güvenlik konjonktüründe caydırıcılık, yalnızca sınır boylarına yığılan konvansiyonel ordularla veya nükleer şemsiyelerle ölçülmemektedir. Ukrayna’daki savaşın uluslararası topluma sunduğu en sert derslerden biri, bir çatışmayı sürdürebilme yeteneğinin mühimmat depolarının derinliğiyle, savunma sanayisinin sürdürülebilir üretim bandıyla, yapay zekâ destekli komuta-kontrol sistemleriyle, insansız platformlarla ve siber dayanıklılıkla doğrudan bağlantılı olduğudur. Bu nedenle Ankara Zirvesi’nin ana gündemi yalnızca daha fazla savunma harcaması değil, harcamanın gerçek askerî kabiliyete dönüştürülmesi olacaktır. Türkiye bu yeni döneme yalnızca coğrafi konumunun sağladığı stratejik avantajla değil, son yirmi yılda inşa ettiği millî savunma ekosistemiyle girmektedir. İnsansız hava araçları, elektronik harp sistemleri, akıllı mühimmat, kara ve deniz platformları, komuta-kontrol altyapısı........

© Kıbrıs Gazetesi