Bir insanı çürüten şey her zaman amansız bir hastalık ya da görünür bir düşman değildir. Bazen zararsız gibi görünen bir ekran ışığıdır. Bazen gecenin sessizliğinde elinizin altındaki telefondur. Bazen de “bir el daha” diye başlayan, ama fark etmeden kimliğinizi, onurunuzu, paranızı ve huzurunuzu kemiren, sessiz bir bataklığa çeken o görünmez tuzaktır: Sanal kumar.

Sanal kumar, insanı bir anda çarpmaz. Önce okşar. Önce umut verir. “Kazanabilirsin” der. “Bir kere dene” der. Sonra o umut, insanın ensesine yapışır. İşte o an başlar insanlıktan çıkış. Bir bağımlılık olmasına ilaveten, aynı zamanda gözümüzün önünde yaşanan toplumsal bir yıkımın adıdır.

PARASAL ÇÖKÜŞ SÜRECİ: 

BORÇ, KREDİ VE KREDİ KARTLARININ BOŞALMASI

Sanal kumarın ilk darbesi cebinize değil, aklınıza gelir. “Bu yatırdığım son para” cümlesi, bağımlılığın giriş kapısıdır. İlk küçük kayıp, telafi edilebilir gibi görünür. “Bir daha oynarım, çıkarırım.” İşte o düşünce, insanı mali uçuruma sürükleyen ilk adımdır.

Başta küçük sayılabilecek miktarlar gider. 200 lira. 500 lira. “Zaten aylık harcamam kadar” denir. Ama kayıp büyüdükçe, insanın içindeki panik de büyür. Bu panik, sağlıklı işleyen mantığı hızla öldürür.

Kredi kartı limiti sonuna kadar kullanılır. Asgari ödeme yapılır, kalan borç faize bırakılır. Sonra ikinci kart devreye girer. Yetmez. Bankadan ihtiyaç kredisi çekilir. “Borçları kapatacağım” diye çekilen kredi, birkaç saat içinde bir bahis sitesinin sanal kasasında buhar olur.

Daha da kötüsü: Sanal kumar oynayan kişi, kaybettikçe daha çok oynar. Çünkü kaybı kabul etmek, gerçeği kabul etmektir. Kabullenebilse zaten bağımlılığı aşma için ilk adımı da atmış olacaktır. Oysa, bağımlı beyin gerçeği asla kabul etmez. “Bir büyük vurgunla hepsi düzelecek” masalına sarılır. Böylece kumar ağının içerisine iyice dolanır. Düğüm olur.

Bu masalın sonu hep aynıdır:

Üst üste binmiş faizler.

Bankadan gelen aramalar.

Bir insanın aylarca hatta yıllarca binbir emek çalışarak kazandığı para, bir gecede sıfırlanır. Ama mesele para değildir sadece. Mesele, emeğin hiçe sayılmasıdır. Mesele, insanın kendi alın terini kendi eliyle çöpe atmasıdır.

Sanal kumar, insanı önce borçlu yapar. Sonra da çaresiz.

TOPLUMDA SAYGINLIĞIN DÜŞMESİ AŞAMASI: 

İTİBARIN YERLE BİR OLMASI

Bir insanı ayakta tutan şey sadece maaşı değildir. Onu ayakta tutan, çevresinin gözündeki yeridir. Güvenilirliği, sözü, duruşudur. Aidiyet duygusudur.

Sanal kumar bu değerleri tek tek söker, atar.

Borç alan ama geri ödeyemeyen biri, bir süre sonra telefonlara cevap veremez hale gelir. Arkadaş ortamından çekilir. Aile toplantılarında sessizleşir. Çünkü gözlerin üzerinde olduğunu hisseder. “Yine para isteyecek mi?” bakışlarını hayal eder.

Daha........

© Kayseri Gür Haber