Türkiye’nin geleceği dediğimiz, evlatlarımızı emanet ettiğimiz eğitim kurumları bugün ne yazık ki ilimle, irfanla değil; kanla, gözyaşıyla ve bitmek bilmeyen sistematik mobbing çarklarıyla anılıyor. 

Manşetimiz net, acımız taze, öfkemiz ise çok derin: Milli Eğitim’de şiddet bitmiyor! 

Eğitim camiası, bir yandan sokaktaki şiddetin okula sirayet etmesiyle sarsılırken, diğer yandan bizzat kurum içerisindeki "makam hırsı" ve "torpil mekanizmaları" eliyle yürütülen idari şiddetin pençesinde can çekişiyor. 

Şanlıurfa’dan gelen kurşun sesleri ile Balıkesir’in idari koridorlarından yükselen sessiz çığlıklar aynı madalyonun iki yüzüdür: Denetimsizlik ve Liyakatsizlik.

ŞANLIURFA’DA DEHŞET: OKULDA KATLİAM GİBİ SALDIRI

Daha dün İstanbul’da bir kadın öğretmenimizin bıçaklı saldırı sonucu hayatını kaybetmesinin yasını tutarken, Şanlıurfa’dan gelen görüntüler ise kan dondurdu. 

Sosyal medyaya düşen 18 ibareli o korkunç sahneler, bir eğitim yuvasının nasıl bir can pazarına dönüştüğünü tüm çıplaklığıyla gözler önüne serdi. 

Bir şahıs, elinde silahla okula giriyor ve nefretini, cinnetini savunmasız çocukların, öğretmenlerin üzerine kusuyor. Bilançosu ağır, sonuçları dehşet verici:

* 10 öğrenci kanlar içinde,

* 4 öğretmen görevleri başında vurulmuş,

* 1 polis memuru ve 1 kantin işletmecisi yaralı.

Saldırgan, bu vahşeti gerçekleştirdikten sonra aynı silahla intihar ederek arkasında travmalarla dolu bir okul ve onlarca parçalanmış hayat bıraktı. 

Bir okulun güvenliği bu kadar mı zayıf? 

Bir saldırgan elini kolunu sallayarak nasıl dersliklerin kapısına kadar dayanabiliyor? 

Bu sadece bir güvenlik zafiyeti değil, toplumsal bir çürümenin ve eğitim kurumlarının sahipsiz bırakılmasının sonucudur.

BALIKESİR’DE BİR KADIN ÖĞRETMENİN KARİYERİ NASIL GASP EDİLİYOR?

Şiddet sadece silahla, bıçakla olmuyor. Bazı şiddet türleri var ki;........

© Kayseri Gür Haber